Νέα σημαντικότατη ιστορική μαρτυρία-ντοκουμέντο του Γερμανού αντιφασίστα Edgar Kupfer - Koberwitz κρατούμενου στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου για το Ζαχαριάδη

Ο ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ ΣΤΟ ΝΤΑΧΑΟΥ

Νέα σημαντικότατη ιστορική μαρτυρία-ντοκουμέντο του Γερμανού αντιφασίστα Edgar Kupfer - Koberwitz κρατούμενου στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου για το Ζαχαριάδη

Ο ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ και ο πιστός μαθητής του ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ είναι απ' τους κομμουνιστές-ηγέτες που συγκέντρωσαν το θανάσιμο και άσβεστο ταξικό μίσος - δικαιολογημένα άλλωστε ως ασυμβίβαστοι επαναστάτες - της αστικής και φασιστικής αντίδρασης, έχουν συκοφαντηθεί όσο κανένας άλλος και δεχθεί τόνους λάσπης απ' αυτή αλλά και από τους πράχτορές της προδότες χρουτσωφικούς σοσιαλδημοκράτες. Και οι δυο ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΑΝ από αυτή την αντεπαναστατική συμμορία που μετά το 1953 κατέστρεψε το σοσιαλισμό στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες Λαϊκές Δημοκρατίες αλλά και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, δολοφονώντας επιπλέον σειρά ηγετικών στελεχών της ΕΕ της Γ΄ΚΔ όπως Δημητρώφ, Ζντάνοφ, Γκότβαλντ, Μπιερούτ, Ράκοσι, Ζαχαριάδη, κλπ.

Η διορισμένη από τους Χρουτσώφ-Μπρέζνιεφ-κλπ δεξιά οπορτουνιστική κλίκα των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη-Δημητρίου-Φλωράκη-κλπ ως ηγεσία στο νέο έκτρωμα του 1956 που προέκυψε απ' την ωμή επέμβαση και τη διάλυση του Κόμματος - αντικατέστησε το παλιό ΚΚΕ - αποφάσισε, αφού είχαν ήδη συλλάβει το Ζαχαριάδη στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956), στην «7η Ολομέλειά» τους (Φλεβάρης 1957) να συγκροτήσουν «Επιτροπή» για να ερευνήσει τα «γεννοφάσκια» του Ζαχαριάδη, κολλώντας του, μεταξύ άλλων, και την πρόστυχη ρετσινιά του συνεργάτη των Ναζί στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου της χιτλερικής Γερμανίας.

Παρ' όλο που σ' αυτό το ελεεινό «κατασκεύασμα» που έφερε το όνομα «Επιτροπή» κατέθεσαν αρκετοί αντιφασίστες και κομμουνιστές, κρατούμενοι στο Νταχάου, από διάφορες χώρες, η ενωμένη για μια ολόκληρη 12ετία ως το 1968 κλίκα ενώ τον είχε ήδη εξορίσει, μαζί με τη φασιστική κλίκα των Χρουτσώφ-Μπρέζνιεφ, στη Σιβηρία - μια στρατιά πολιτικών νάνων που το ύψος όλων μαζί από πλευράς ικανοτήτων, πέρα των προδοσιών τους, δεν έφτανε ούτε στον αστράγαλο του Ζαχαριάδη - ουσιαστικά δεν ανακοίνωσε ποτέ τίποτε το συγκεκριμένο, κρατώντας έτσι το μεγάλο και ατρόμητο επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη σε μόνιμη και διαρκή πολιτική ομηρία, ακόμα και πεθαμένο, με τη ρετσινιά του συνεργάτη των Ναζί, δεκαετίες ολόκληρες ως το Νοέμβρη του 2011.

Αν όλοι μαζί οι δεξιοί οπορτουνιστές τον εξόρισαν και μαζί τον κράτησαν στη Σιβηρία ως τη διάσπασή τους το 1968, στη συνέχεια εκείνοι που τον κράτησαν εξορία ήταν η σοσιαλδημοκρατική κλίκα των Κολιγιάννη-Τσολάκη-Φλωράκη-κλπ και κείνη που τελικά τον δολοφόνησε για να μην επιστρέψει ζωντανός στην Ελλάδα και τους χαλάσει τα προδοτικά σχέδια ήταν η σοσιαλφασιστική κλίκα των ΦΛΩΡΑΚΗ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ. Ορθότατα σημειώνει ο σ. Νίκανδρος Κεπέσης εκφράζοντας και τη γνώμη-εκτίμηση της τεράστιας συντριπτικής πλειοψηφίας των ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ, μελών και οπαδών του παλιού επαναστατικού ΚΚΕ: «Την 1η Αυγούστου 1973 ο χρουστσωφικός ηγέτης Λ. Μπρέζνιεφ προχώρησε σε ένα έγκλημα που δεν το τόλμησαν ούτε οι χιτλερικοί κατακτητές... Ο Χαρ. Φλωράκης φαίνεται ότι συναίνεσε με τη χρουστσωφική ηγεσία, αν δεν της το ζήτησε εκείνος, για τη δολοφονία του Ζαχαριάδη. Όπως και ναχει το ζήτημα ο Χαρ. Φλωράκης υπήρξε ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Ν. Ζαχαριάδη». (Νίκανδρος Κεπέσης: «Προβληματισμοί γύρω από γεγονότα και πρόσωπα», σελ. 45-46, Αθήνα 2006)

Μόλις το Νοέμβρη του 2011 δηλ. μετά 55 χρόνια η σοσιαλδημοκρατική ομάδα της Παπαρήγα που υπερασπίζεται με «νύχια και με δόντια» τους δολοφόνους του Νίκου Ζαχαριάδη έδωσε κάποια ελάχιστα αποσπάσματα, αντί να δοθούν ολόκληρα στη δημοσιότητα, από τις καταθέσεις των κρατουμένων στο Νταχάου για το Ζαχαριάδη στο «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ 1949-1968 Β’ Τόμος» σελ. 391-393, Αθήνα 2011. Για το μέγεθος αυτής της πολιτικής απάτης ας αναφερθεί μόνο μια χαρακτηριστική περίπτωση: Εκείνη της κατάθεσης του Γερμανού Κομμουνιστή Όσκαρ Χίνκελ απ’ την οποία έδωσαν στην δημοσιότητα μόνο δυόμιση σειρές (σελ. 393) (παλιότερα δημοσιεύτηκε στην «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», αρ. φύλ. 72 15-31/10/1999 αλλά και αρ. φυλ. 145 1-15/11/2002, ολόκληρη η κατάθεση του Όσκαρ Χίνκελ που έφτασε στα «χέρια» μας απ’ τα Αρχεία τους).

Κανένας βέβαια κομμουνιστής δεν πίστευε ούτε ήταν ποτέ δυνατό να πιστεύει τις άθλιες και τερατώδεις, ασφαλίτικου χαρακτήρα, συκοφαντίες των προδοτών χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατών («Κ»ΚΕ-«Κ»ΚΕ εσ.) και όποιων άλλων αντιδραστικών λασπολόγων, όμως η μαρτυρία του αγωνιστή κρατούμενου στο Νταχάου Βαγγέλη Παπανίκου: «Ο Νίκος Ζαχαριάδης στο Νταχάου, Αθήνα 1999» (βλ. «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», αρ. φυλ. 74, 15-30/11/1999 και αρ. φυλ. 75, 1-15/12/1999), αλλά και του Γερμανού Ιστορικού Christoph U. Schminck-Gustavus: «ΝΤΑΧΑΟΥ Έλληνες κρατούμενοι και ο Νίκος Ζαχαριάδης, Αθήνα 2004»(βλ. «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», αρ. φυλ. 156 15-30/4/2003, 158 15-31/5/2003 και 159 1-15/6/2003 όπως επίσης και αρ.φυλ. 255-256 1-31/8/2007), έθεσαν οριστικά τέρμα στις αθλιότητες των διαφόρων φασιστοειδών τύπου Χονδροκούκη, άκαπνων χαρτογιακάδων τύπου Λ. Μάλαμα, αλλά πρωτίστως των αντισταλινικών-αντιζαχαριαδικών χρουστσωφικών σοσιαλδημοκρατών ηγετών Φλωράκη-Παπαρήγα.

Ας προστεθεί στις μαρτυρίες του Παπανίκου και στις όσες αξιόλογες συγκέντρωσε ο Γερμανός ιστορικός (Δ. Δημητριάδη, ΤΖ. Μελοντία, Κ. Τζίφου) και η ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΗ ιστορική μαρτυρία του Γερμανού αντιφασίστα, κρατούμενου στο Νταχάου, Edgar Kupfer – Koberwitz: «Dachauer Tagebuecher», Kindler Verlag, Μόναχο 1997, που στις σελίδες 481-500 με τίτλο «Μαρτυρίες κρατουμένων» δημοσιεύει μαρτυρίες στις οποίες εκφράζεται η γνώμη αντιφασιστών και κομμουνιστών κρατουμένων για την συμπεριφορά του ίδιου στο Νταχάου. Τις μαρτυρίες συγκέντρωσε τότε, αμέσως μετά τη διάλυση του στρατοπέδου, αφού πρώτα απευθύνθηκε στη «Διεθνή Επιτροπή Κρατουμένων» στις 12 Μάη του 1945: «Με την σύμφωνη γνώμη της Διεθνούς Επιτροπής Κρατουμένων μοίρασα στις ομάδες των διαφόρων Εθνών το παρακάτω κείμενο γραμμένο και πολυγραφημένο από μένα» (σελ. 481) (βλ. παραπάνω φωτοτυπία του κειμένου στα γερμανικά). Συγκέντρωσε, όπως γράφει, 75 μαρτυρίες κρατουμένων απ’ τις οποίες δημοσίευσε τις 26 από κρατούμενους διαφόρων χωρών (Βέλγοι, Γερμανοί, Γάλλοι, Έλληνες, Ιταλοί, Γιουγκοσλάβοι, Αυστριακοί, Πολωνοί, Ρώσοι, Σλοβένοι, Τσέχοι). Όλα τα πρωτότυπα των μαρτυριών, όπως αναφέρει, βρίσκονται στην κατοχή του (προφανώς και η πρωτότυπη κατάθεση του Ζαχαριάδη).

Από την πλευρά των Ελλήνων κρατουμένων έχει καταθέσει γραπτή μαρτυρία μόνο ο ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ που είναι δημοσιευμένη στη σελίδα 491 (βλ. παραπάνω φωτοτυπία του Γερμανικού κειμένου):

«ΕΛΛΗΝΕΣ

Ο κρατούμενος Edgar Kupfer, την περίοδο που εγώ τον γνώρισα, συμπεριφέρθηκε απέναντι σ’ όλους φιλικά και αδελφικά. –Ήταν πάντοτε έτοιμος να βοηθάει σε κάθε ανάγκη. – Έτσι συμπεριφέρθηκαν μόνο εντελώς λίγοι άνθρωποι στο Νταχάου.

Ζαχαριάδης

Αριθμός κρατουμένου στρατοπέδου: 28777

Αθήνα

Στρατόπεδο Νταχάου Απελευθερωμένος

22 Μάη 1945»

Η παραπάνω σημαντικότατη ιστορική μαρτυρία – ντοκουμέντο που διασώθηκε από τον Γερμανό αντιφασίστα Edgar Kupfer – Koberwitz αποτελεί μια επιπλέον πειστικότατη απόδειξη που διαψεύδει τις ασφαλίτικου χαρακτήρα αθλιότητες σε βάρος του μεγάλου κομμουνιστή ηγέτη Νίκου Ζαχαριάδη και στιγματίζει για πάντα στην ιστορία ως αισχρούς, ελεεινούς και τρισάθλιους συνειδητούς ΛΑΣΠΟΛΟΓΟΥΣ όλους τους συκοφάντες του απ’ τη φασιστική αντίδραση ως τους προδότες χρουστσοφικούς σοσιαλδημοκράτες της κλίκας των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη-Φλωράκη-Τσολάκη-Λουλέ-Παπαρήγα κλπ.

Είναι κάτι παραπάνω από φανερό πως ένας «συνεργάτης» των ναζί δεν θα μπορούσε ΠΟΤΕ να καταθέσει τη μαρτυρία του για τη συμπεριφορά στο στρατόπεδο ενός αντιφασίστα και μάλιστα ΕΝ ΓΝΩΣΕΙ και με τη ΣΥΜΦΩΝΗ ΓΝΩΜΗ της τότε αντιφασιστικής «Διεθνούς Επιτροπής Κρατουμένων» στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου της χιτλερικής Γερμανίας.

Ανασύνταξη, αρ. φυλ. 375, 1-31/10/2012

Ν. Ζαχαριάδης: Ι. Β. Στάλιν, ο δάσκαλος και οδηγητής, ο σύντροφος και φίλος (απόσπασμα)

.…Ο Στάλιν μας διδάσκει ότι μόνο ενάντια στις δυσκολίες ατσαλώνονται τα πραγματικά στελέχη. Και η ζωή και το έργο του είναι βεβαίωση των έργων του. Όταν συναντάμε δυσκολίες, στη παράνομη κυρίως δουλιά, δυσκολίες που καμιά φορά φαίνονται ανυπέρβλητες, ας θυμόμαστε το Στάλιν .Πόσες φορές τον πιάσαν ! Πάντα τους έφευγε και πάντα ξαναγυρνούσε στην παράνομη δουλιά. Πόσα εμπόδια αντάμωνε κάτω απ το τσαρικό καθεστώς και τη τρομοκρατία της Οχράνα! Τα δάμαζε όλα με το ατσάλι της θέλησης του και πάντα έβγαινε νικητής.

   Υπάρχουν και άλλοι που σπάνε και προδίνουν.Γι αυτούς πρέπει νάμαστε το ίδιο αμείλιχτοι και αδυσώπητοι όπως και ο Στάλιν ενάντια στους εχθρούς του λαού.

   Οι κομμουνιστές της Ελλάδας πρέπει να γράψουν  άσβηστα στη καρδιά τους τα αθάνατα λόγια του Στάλιν, που πρόφερε πριν ακόμα ταφεί ο Λένιν, στις 26 Γενάρη του 1924, δίνοντας του εκ μέρους του κόμματος το μπολσεβίκικο όρκο :

  “Εμείς οι κομμουνιστές είμαστε άνθρωποι από ειδικό σκαρί. Είμαστε φτιαγμένοι από ειδικό υλικό. Είμαστε αυτοί που αποτελούμε το στρατό του μεγάλου προλεταριακού στρατηγού, το στρατό του σ. Λένιν. Δεν υπάρχει ανώτερο απ τη τιμή ν ανήκεις σ αυτό το στρατό. Δεν υπάρχει ανώτερο απ το όνομα του μέλους του κόμματος που ιδρυτής και καθοδηγητής του είναι ο σ. Λένιν . Δε μπορεί ο καθένας  νάναι  μέλος τέτιου κόμματος. Δε μπορεί ο καθένας να αντέξει στις κακουχίες και στις μπόρες που συνδέονται με το ν ανήκεις σε τέτιο κόμμα. Παιδιά της εργατικής τάξης , παιδιά της ανέχειας και της πάλης, παιδιά απίστευτων στερήσεων και ηρωικών προσπαθειών, να ποιοι ,πριν απ όλα , πρέπει νάναι  μέλη τέτιου κόμματος”.

Μόνο όταν και μείς ανταποκριθούμε σ αυτή την αποστολή του κομμουνιστή που διαγράφεται στο σταλινικό όρκο θα τα βγάλουμε άξια πέρα……

***

Μέρος απ τη μπροσούρα  της  ομιλίας που  έκανε ο σ. Ν Ζαχαριάδης  στις 21-12-1949

Ο Νίκος Ζαχαριάδης για το Δεκέμβρη του ’44

«Παρά την ηρωική πάλη του λαού στην Αθήνα και στον Πειραιά, όλος ο αγώνας ήταν μια πολιτικά απροετοίμαστη και στρατιωτικά πρόχειρη και σπασμωδική προσπάθεια, που έφερε στην ήττα. Γεγονός που πρέπει να μάθει σήμερα το κόμμα, είναι ότι το Πολιτικό Γραφείο της ΚΕ του ΚΚΕ δεν προείδε, δεν προετοίμασε, δεν οργάνωσε και δε διεύθυνε τη μάχη του Δεκέμβρη. Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ ανέχτηκε κατά τρόπο απαράδεχτο και ακατανόητο τη μονοπωλιακή διαχείριση του Δεκέμβρη από το Γ. Σιάντο. Ο Γ. Σιάντος κατάργησε αυθαίρετα, χωρίς να ρωτήσει κανέναν, το γενικό αρχηγείο του ΕΛΑΣ και ίδρυσε την ΚΕ του ΕΛΑΣ, όπου έκανε αυτό που ήθελε. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Γ. Σιάντος με προσωπική διαταγή του στις 17 του Δεκέμβρη 1944, άφησε και μπήκε περνώντας μέσα από τη διάταξη μας στη Γκάζα, έξω από την Αθήνα, ανενόχλητο, ένα σύνταγμα άγγλων, που μπήκε έτσι στην Αθήνα, και πήρε μέρος στις μάχες ενάντια στα τμήματα μας που πάλευαν ηρωικά. Στο ίδιο διάστημα και απ' τη Θεσσαλονίκη φεύγαν ανενόχλητα αγγλικά στρατεύματα για την Αθήνα, ενώ οι κυρίες δυνάμεις του ΕΛΑΣ δεν παίρναν μέρος στη μάχη κατά των άγγλων. Αυτά όλα μόνο σαν προδοσία μπορούν να χαρακτηριστούν. Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ έμενε ξένο και αμέτοχο απ' όλα αυτά, που ούτε και κατοπινά τα συζήτησε, ούτε τα καταδίκασε, όπως δε συζήτησε ούτε καταδίκασε την άλλη προδοσία, τη συμφωνία της Γκαζέρτας» (Ν. Ζαχαριάδη: "Δέκα χρόνια πάλης", σελ. 16-17).

Ο σ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 15-06-1946

Ο Σ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ «ΟΡΓΑΝΩΝ ΤΑΞΕΩΣ» ΣΤΟΝ
ΑΡΧΗΓΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, 14 (Του ανταποκριτή μας) – Έφθασε σήμερα στη πόλη μας ο σ. Ζαχαριάδης για να κατατοπισθεί σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στη Βόρεια Ελλάδα. Κατά την άφιξή του οι χαφιέδες της Ειδικής Ασφάλειας και ο ενωμοτάρχης Ζωάκος δημιούργησαν επεισόδιο ερευνώντας κατ' εξαίρεση από όλους τους επιβάτες μόνο τη δική του βαλίτσα. Έξαλλος ο Ζωάκος θέλησε μάλιστα να χτυπήσει το σ. Ζαχαριάδη κραυγάζοντας ότι θα κάνει ότι θέλει, δε λογαριάζει κανένα και γράφει στα παλιά του τα παπούτσια τον Ξανθόπουλο (πρόκειται για τον αστυνομικό διευθυντή Θεσσαλονίκης).

Κ. ΔΗΜΑΔΗΣ

Η ΕΡΓΑΤΟΑΓΡΟΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΒΑΘΡΟ ΓΙΑ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 04-06-1946

Η ΕΡΓΑΤΟΑΓΡΟΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΒΑΘΡΟ ΓΙΑ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για να κερδίσουμε τη μάχη της Δημοκρατίας

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ σ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ ΣΤΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

Στο 5ο Συνέδριο του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδας (ΑΚΕ), ο σ. Ν. Ζαχαριάδης απηύθυνε χθες τον ακόλουθο χαιρετισμό:

«Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,

Σας φέρνω το χαιρετισμό του Κ.Κ.Ε. Είνε το αδελφό Κόμμα του Α.Κ.Ε., αδελφό γιατί εκπροσωπεί της εργατική και υπαλληλική τάξη της χώρας, σύμμαχο και συναγωνιστή της αγροτιάς.

Η εργατοαγροτική συμμαχία αποτελεί το στέρεο κοινωνικό βάθρο και τη πρωταρχική προϋπόθεση για τη Λαϊκή Δημοκρατία.

Ενωμένη η αγροτιά με την εργατιά συγκεντρώνουν γύρω τους και τα άλλα λαϊκά και εργαζόμενα στρώματα, τους βιοτέχνες, επαγγελματίες, μικρεμπόρους, της εργαζόμενη διανόηση, όλο τον εργαζόμενο Λαό για τη νίκη της Λαϊκής Δημοκρατίας. Η πρώτη λοιπόν και απαραίτητη προϋπόθεση για να νικήσει η Λαϊκή Δημοκρατία είνε ενωμένη, γερά οργανωμένη και αγωνιστική εργατική τάξη. Και ενωμένη, γερά οργανωμένη και αγωνιστική αγροτιά.

Μπορούμε να πούμε ότι στεκόμαστε στο σωστό δρόμο και προχωρούμε καλά. Μια αδιαμφισβήτητη απόδειξη είνε και το Συνέδριό σας, το Συνέδριο του Α.Κ.Ε., που εκπροσωπεί την ενωμένη αγροτιά. Η πολιτική ενότητα στο χωριό, μέσα στις γραμμές του Α.Κ.Ε. αποτελεί σήμερα μια ατράνταχτη πραγματικότητα. Η πραγματικότητα αυτή κατατρομάζει τους εχθρούς μας, που δε βρίσκουν άλλη διέξοδο απ' τη δολοφονική τρομοκρατία. Μια απ' τις κύριες αιχμές της στρέφεται ενάντια στο Α.Κ.Ε, στα στελέχη του. Μόνον τις τελευταίες μέρες έχουμε μια σειρά καινούργιες δολοφονίες που χτύπησαν πρωτοπόρους αγωνιστές της αγροτιάς, στελέχη του Α.Κ.Ε. Φυσικά η τρομοκρατία αυτή δε μας λυγά, αντίθετα μας ατσαλώνει πιο πολύ. Και ταυτόχρονα μας επιβάλει μια πιο στενή συνεργασία για την αντιμετώπισή της. Η συνεργασία αυτή ανάμεσα στα δυο αδελφά κόμματα μας επιβάλλεται σήμερα να γίνει πιο στέρεη, πιο οργανική, πιο αποτελεσματική μέσα στους κόλπους του ΕΑΜ, που είναι η βασική λαϊκή και πολιτική δύναμη της Λαϊκής Δημοκρατίας. Έχουμε σήμερα την υποχρέωση να βρούμε τους τρόπους και τις μορφές για να κάνουμε τη συνεργασία αυτή πιο τελεσφόρα. Αυτό μας το επιβάλλει η κατάσταση, ο εκτροχιασμός των δυνάμεων της αγγλικής κατοχής και η αποχαλίνωση του μοναρχοφασισμού εν όψει της μάχης για τη Δημοκρατία. Τη μάχη αυτή θα τη δώσουμε και θα την κερδίσουμε, γιατί αν την χάναμε, θα χανότανε και η Ελλάδα. Και ένα τέτοιο πράγμα είνε αδύνατο.

Υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για να κερδίσουμε τη μάχη της Δημοκρατίας. Το παν εξαρτάται απ' τη δουλεία μας, απ' τον πανελλαδικό, παλλαϊκό συναγερμό όλων των δημοκρατικών δυνάμεων και όλων των δημοκρατικών οργανώσεων, με πρωτοπόρα δύναμη το ΕΑΜ και με ψυχή του ΕΑΜ, την εργατιά και την αγροτιά, που αντιπροσωπούνται απ' τα δυο μας κόμματα. Όπως στο παρελθόν έτσι και τώρα και στο μέλλον μαζί θα παλέψουμε και μαζί θα νικήσουμε. Η συμμαχία και συνεργασία ανάμεσα στους δυο βασικούς λαϊκούς όγκους της Λαϊκής Δημοκρατίας, την αγροτιά και την εργατιά, προϋποθέτει και πνεύμα βαθιάς κατανόησης, συντονισμού και αλληλουποχωρήσεων όταν παρουσιάζονται, κυρίως στον οικονομικό τομέα, αμφισβητήσεις και μικροδιαφορές. Αυτό πρώτ' απ' όλα σημαίνει ότι οι εργάτες γης πανελλαδικά οργανωμένοι στις επαγγελματικές τους οργανώσεις, θα βρίσκουν κοινή βάση συνεννόησης, κυρίως με τη μεσαία αγροτιά, που αποτελεί βασική δύναμη της Λαϊκής Δημοκρατίας. Εδώ σημαντικό ρόλο μπορεί και πρέπει να παίξει η συμβολή των δυο κομμάτων μας. Το Α.Κ.Ε. είνε το Κόμμα και της μεσαίας αγροτιάς και προς τη κατεύθυνση αυτή πρέπει να στρέψουμε τις αποτελεσματικές μας προσπάθειες.

Ένας αποφασιστικός κρίκος εργατοαγροτικής οικονομικής συνεργασίας είνε και οι συνεταιρισμοί, που έχουν εδώ απεριόριστο πεδίο δράσης. Φυσικά η μορφή αυτή συνεργασίας μπορεί και πρέπει ν' αγκαλιάσει και τους επαγγελματοβιοτέχνες και όλα τα άλλα εργαζόμενα στρώματα της πόλης.

Τη δολοφονική τρομοκρατία έχουμε υποχρέωση να την αντιμετωπίσουμε από κοινού με τη Μαζική Λαϊκή Αυτοάμυνα. Εδώ η ανάγκη για μια πιο στενή συνεργασία μας προβάλλει ακόμα πιο επιταχτικά.

Η γυναίκα στο χωριό, πιο σκλάβα ακόμα κι απ' τον άνδρα, πρέπει να βρει την άξια θέση της και την λαϊκοδημοκρατική αξιοποίησή της μέσα στο ΑΚΕ. Πρέπει να ομολογήσουμε ότι σχετικά με την οργάνωση και πολιτική δραστηριοποίηση της γυναίκας καθυστερούμε ακόμα σοβαρά, τόσο στις πόλεις όσο, πολύ περισσότερο και στα χωριά. Αυτό γίνεται με βλάβη για τον λαϊκοδημοκρατικό αγώνα. Έχουμε λοιπόν υποχρέωση να το διορθώσουμε αυτό όσο μπορούμε πιο σύντομα βοηθώντας τη γυναίκα να ανυψωθεί σε ισότιμο με τον άνδρα μαχητή στον κοινό αγώνα για τη ζωή, στην πάλη για την Λαϊκή Δημοκρατία.

Την ίδια προσοχή πρέπει ν' αφιερώσουμε και στη νεολαία μας βοηθώντας την, όπως και τις οργανώσεις της, ν' ανταποκριθεί στις βάσιμες ελπίδες που πάνω της στηρίζει ο Λαός και το κίνημά μας.

Με τη δουλειά μας αυτή παλεύοντας για το ψωμί, τη ζωή, τη λευτεριά του Λαού μας προωθούμε το έργο της Λαϊκής Δημοκρατίας. Δίχως την αγροτιά λεύτερο ιδιοκτήτη στη γη, στα μέσα παραγωγής και στα προϊόντα της δε μπορεί να υπάρξει Λαϊκή Δημοκρατία. Πριν όμως κι απ' αυτά οι αγρότες πρέπει να ζήσουν. Κι αυτό σημαίνει πάλη για το ψωμί, για τις τιμές, για τα είδη της Ούνρα, για πιστώσεις, ενάντια στους τοκογλύφους και τους αβάσταχτους φόρους, πάλη για στεγή, για σπόρο, για εργαλεία και ζώα, για τη ζωή. Χρειάζεται και εδώ αγώνας σκληρός και αγώνας συντονισμένος με την πάλη στις πόλεις.

Η Λαϊκή Δημοκρατία μπορεί να [πυκνωθεί] μόνο πάνω στο θεμέλιο της λαϊκής ενότητας. Αυτή την ενότητα πρέπει να τη προωθούμε αδιάκοπα. Έχουμε κι όλας πολλά καλά παραδείγματα από χωριά και πόλεις. Ας προχωρήσουμε ακούραστα, πιο θαρραλέα. Πρέπει να δώσουμε το χέρι στον καθένα και στους χθεσινούς εχθρούς μας, που σήμερα έρχονται μαζί μας στην πάλη για την ομόνοια, τη συναδέλφωση, τη λευτεριά και την ανοικοδόμηση. Και εδώ εμείς πρέπει να σταθούμε [πρωτοπόροι] και να δίνουμε το παράδειγμα. Και αν και εδώ δουλέψουμε με όλη μας τη ψυχή μπορούμε να είμαστε βέβαιοι πως και πάλι θα κερδίσουμε. Θα πραγματοποιήσουμε την ένωση όλων των δημοκρατικών στη μάχη για τη Δημοκρατία. Θα πραγματοποιήσουμε την παλλαϊκή ενότητα στην πάλη για το ψωμί, τη ζωή, την τιμή και τη λευτεριά του Λαού μας.

Και θα νικήσουμε το ντόπιο μοναρχοφασισμό, την πλουτοκρατική ολιγαρχία και τη δεύτερη την αγγλική κατοχή όπως νικήσαμε και την πρώτη και ας κοστίσει όσες θυσίες και αν θέλει.»

Η ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 19-05-1946

Οι «προστάτες σύμμαχοι» Αγγλία και Ενωμένες Πολιτείες αθέτησαν όσα είχαν προκαθορίσει για να διεξαχθεί το δημοψήφισμα στην Ελλάδα στα [1948]. Και στο όνομα της δυτικής «δημοκρατίας» τους ετοιμάζουν για το Σεπτέμβρη που μας έρχεται το τελειωτικό ξεπούλημα της Ελληνικής Δημοκρατίας στο μοναρχοφασισμό.

Η αλήθεια είναι ότι τέτοιο ξεγύμνωμα και εξευτελισμό σπάνια τον έχει πάθει ο εγγλέζικος ιμπεριαλισμός στις δημοκρατικές μεταμφιέσεις και εμφανίσεις του. Πρέπει όμως να πούμε και του στραβού το δίκιο. Και αυτό μας λέει ότι για τους ξένους ιμπεριαλιστές και τους ντόπιους μοναρχοφασίστες δεν έμενε άλλος δρόμος ούτε και υπάρχει τέτοιος. Και ο λόγος είναι απλός: παρ' όλη τη δολοφονική τρομοκρατία, το μοναρχοφασιστικό ξεφάντωμα, την τυχοδιωκτική πατριδοκαπηλία, την καλπονόθευση, την πλαστογραφία, τη διαστρέβλωση και τη συκοφαντία το Λαό δεν τον έχουν, ούτε και θα τον πάρουν.

Αν δεν έχουν όμως το Λαό έχουν τη βία με όλα τα παρακλάδια της. Σ' αυτήν καταφεύγουν και σ' αυτήν στηρίζονται. Και αν τόσο βιάζονται είνε γιατί θέλουν να κάνουν το δημοψήφισμα πριν ξεγυμνωθούν πέρα για πέρα με τη ρεμούλα και το ξεχαρβάλωμα που ξαπόλησαν.

Τα πράγματα είνε απλά: την Ελλάδα τη θέλουν ξεμάντρωτο οικόπεδο όπου να μπορούν ν' αλωνίζουν λεύτερα. Τόσο για να ληστεύουν τον τόπο και για να γδέρνουν το Λαό, όσο και σαν προγεφύρωμα για τα ιμπεριαλιστικά σχέδιά τους. Και επειδή στα σχέδιά τους αυτά ο Λαός με τις πρωτοποριακές οργανώσεις του τους στέκει εμπόδιο, θέλουν να τον παραμερίσουν με τη βία. Και να χτυπήσουν με όλα τα μέσα που διαθέτουν η ξενική κατοχή και ο τρομοκρατικός μοναρχοφασισμός τις οργανώσεις που τον φωτίζουν και τον καθοδηγούν στην πάλη για την επιβίωση, την Ανεξαρτησία, τη Δημοκρατία.

Όλα όσα απ' την πλευρά των εχθρών του Λαού γίνονται στη μεταδεκεμβριανή Ελλάδα αυτού αποβλέπουν: στο να χτυπήσουν τις λαϊκές οργανώσεις, ν' αλυσοδέσουν το Λαό και να επιστεγάσουν το όλο έργο τους με τη μοναρχική παλινόρθωση συντρίβοντας για μια ακόμα φορά την Ελληνική Δημοκρατία.

Αυτού αποβλέπουν και όλα όσα μηχανορραφούνται τις τελευταίες βδομάδες ενάντια στο Κ.Κ.Ε. Αυτός είναι ο κύριος εχθρός. Και προσπαθούν να το κλονίσουν και με τη δολοφονική αποχαλίνωση και με τη συκοφαντία και με τις διαβολικές παγίδες της πολιτικής πρόκλησης και από τα μέσα και από τα έξω. Είνε «συγκινητική» πραγματικά η ομοφωνία που παρουσιάζει ολόκληρος ο συρφετός της ξενόδουλης αντίδρασης στο αφρολύσσασμά του ενάντια στο Κ.Κ.Ε. Είνε ο βασικός στόχος της αντίδρασης γιατί είνε ο πρωταγωνιστής του Λαού. Και χτυπώντας το Κ.Κ.Ε. θέλουν να συντρίψουν το ΕΑΜ για να χαμοκυλίσουν μετά ανυπεράσπιστη τη Δημοκρατία. Γελά μονάχα κανένας όταν βλέπει πόσο τους μωραίνει το αντιλαϊκό μίσος και πως με τη κουταμάρα τους, που είναι πραγματικά αθλητικών διαστάσεων, ονειρεύονται κρίσεις και διασπάσεις στο Κ.Κ.Ε. !

Θυμάται ακόμα κανένας το δημοψήφισμα του Κονδύλη στα 1933 όταν παρόμοιοι πουλημένοι κονδυλοφόροι και μισητοί πράχτορες βγάζαν πάλι στο σφυρί τη Δημοκρατία δουλεύοντας στον ίδιο ξένο αφέντη! Όμως σήμερα λογαριάζουν δίχως τον ξενοδόχο. Η Δημοκρατία ατσάλωσε την ψυχή και το κορμί της μέσα στο άφθαστο λαϊκό καμίνι του αγώνα ενάντια στη δικτατορία Μεταξά-Γκλύξμπουργκ, στο πόλεμο ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι και στη μεγαλουργία της Εθνικής Αντίστασης και του Δεκέμβρη. Και το μεταδεκεμβριανό όργιο της αγγλικής κατοχής και του μοναρχοφασισμού της χάρισαν καινούργια λαϊκά φτερά γιατί μέσα απ' το αίμα και τις θυσίες δέκα χρόνων ξεφύτρωσε ακατάβλητη η παλλαϊκή πεποίθηση πως έξω απ' τη Δημοκρατία δεν υπάρχει προκοπή.

Με τη Δημοκρατία είνε δεμένη αυτή η ύπαρξη του Λαού και της Ελλάδας. Γι' αυτό και ο Λαός θα την υπερασπιστεί με τη ζωή του δίνοντας αν χρειαστεί και αυτή την ίδια.

Τα πράγματα είναι καθαρά: με το δημοψήφισμα ο αγγλικός ιμπεριαλισμός και ο ντόπιος μοναρχοφασισμός πάνε να μπάσουν τη χώρα στην πιο τραγική περιπέτεια της ιστορίας της. Προκαλούν το Λαό και την Ελλάδα. Και είμαστε υποχρεωμένοι να δεχτούμε την πρόκληση.

Η ξεδιαντροπιά του πολιτισμού και της ψευτοδημοκρατίας τους είνε τόσο μεγάλη που τη δημοκρατική αποχή του Λαού απ' την εκλογική φάρσα της 31 του Μάρτη την μετέτρεψαν στην ποταπή κοροϊδία των 9,3 %. Έτσι δείξαν ότι δεν έχουν και δε σέβονται κανένα όσιο και κανόνα ιερό. Και ότι κάναν στις 31 του Μάρτη θέλουν να το επαναλάβουν βελτιωμένο στην 1 του Σεπτέμβρη με το δημοψήφισμα για θάψουν, όπως φαντάζονται, τη Δημοκρατία.

Μπορούν όμως νάνε βέβαιοι ότι αυτό δε θα τους περάσει.

Ο Λαός θα δώσει τη μάχη της Δημοκρατίας και θα την κερδίσει. Θα τη δώσει με όλο του τον όγκο, με όλη του τη δύναμη και με τα ίδια μέσα που χρησιμοποιούν οι αντίπαλοί του. Θα τη δώσει με όλη του την ψυχή και δυναμικά αν αυτό του το επιβάλουν οι δολοφόνοι του. Και θα την κερδίσει γιατί η Δημοκρατία στην Ελλάδα εκφράζει αυτή τη φυσική, ηθική και εθνική υπόσταση του Έθνους και εκπροσωπεί τα 80 % του Λαού της.

Όλοι όσοι πιστεύουν στη Δημοκρατία, άνδρες και γυναίκες, μικροί και μεγάλοι, θα στρατευθούν και θα πολεμήσουν. Οι διαφορές θα ξεχαστούν, οι αντεγκλήσεις θα παραμεριστούν, τα κομματικά μικροσυμφέροντα θα μπουν στην μπάντα γιατί αυτό είναι το συμφέρον της Δημοκρατίας.

Και όταν ο κάθε δημοκράτης κάνει το καθήκον του, η νίκη της Δημοκρατίας είνε σίγουρη, όσο σκληρός και δύσκολος και αν είνε ο αγώνας.

Εμείς οι κομμουνιστές δεν προβάλουμε καμιά άλλη φιλοδοξία παρά να υπηρετήσουμε σαν καλοί στρατιώτες κάτω από άξιους οδηγούς. Και όπως πάντα θ' ανασκουμπωθούμε και θα κάνουμε το καθήκον μας.

Ας μη χάνουμε λοιπόν λεφτό. Κάθε ώρα που περνά με δημοκρατική απραξία την κερδίζει ο εχθρός.

Το σύνθημα που ρίχτηκε στο Α' Πανδημοκρατικό Συνέδριο: ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΕΝΩΘΕΙΤΕ! ας αντηχήσει και ας επικρατήσει σε όλη τη χώρα πέρα ως πέρα.

Η μάχη για τη Δημοκρατία είνε μάχη για την Ελλάδα, για τη νεοελληνική Λευτεριά και προκοπή, για την Εθνική Ανεξαρτησία. Και γι' αυτό δε μπορεί παρά να κερδηθεί.

Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΕΡΓΩΝ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Ψηφιοποιήθηκαν πρόσφατα από την «Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55»  έργα του Νίκου Ζαχαριάδη, τα οποία γράφτηκαν από το 1927 έως το 1953. Στα έργα που ψηφιοποιήθηκαν συμπεριλαμβάνονται, μια μετάφραση του, το 1927 και έργα του που γράφτηκαν κατά τη διάρκεια που ήταν γ.γ.του ΚΚΕ από το 1931έως το 1953. Λίγα χρόνια πριν το 1956 που καθαιρέθηκε από τους χρουτσοφικούς και στη συνέχεια στάλθηκε εξορία αρχικά στο Μποροβίστι και μετά στο Σοργούτ της Σιβηρίας όπου και δολοφονήθηκε τον Αύγουστο του 1973. Το 1953 εκδόθηκε η συλλογή των έργων του, σ’ ένα τόμο ο οποίος και ψηφιοποιήθηκε και αλλά παράλληλα ψηφιοποιήθηκαν και 4 αυτοτελή εκδόσεις των έργων του, που υπάρχουν στη «Συλλογή…» και δημοσιεύματα του στο Ριζοσπάστη το 1945.
Συγκεκριμένα ψηφιοποιήθηκαν τα εξής έργα:
1. Φρίντριχ Έγκελς: Λουδοβίκος Φόιερμπαχ και το τέλος της κλασικής γερμανικής φιλοσοφίας. Μετάφραση Κ.[Κούντβής] Ζαχαριάδης (1927, 240 σελίδες)
2. Νίκου Ζαχαριάδη: Ο αληθινός Παλαμάς (1945, 73 σελ.)
3. Νίκου Ζαχαριάδη: Ο κομμουνιστής λαϊκός αγωνιστής μέλος του ΚΚΕ (1946, 30 σελ.)
4. Νίκου Ζαχαριάδη: Μερικά ζητήματα από την κατάσταση και την κομματική ζωή (1950, 39 σελ.)
5. Νίκου Ζαχαριάδη: Η πάλη για τη λευτεριά και τη δημοκρατία στην Ελλάδα (1949, 26 σελ.)
6. Νίκου Ζαχαριάδη: Συλλογή Έργων (1953, 667 σελ.)
7. Ο Νίκος Ζαχαριάδης μέσα από το Ριζοσπάστη του 1945
Ο συνολικός αριθμός των σελίδων που ψηφιοποιήθηκαν είναι περισσότερες από 1.025. Η χωρητικότητα ισοδυναμεί με ένα cd το οποίο διατίθεται στο συμβολικό πόσο των δέκα (10) ευρώ + έξοδα αποστολής.
Παραγγελίες μπορούν να γίνονται μέσω email στη διεύθυνση anasintaxi@yahoo.com. Η παράδοση γίνεται με αντικαταβολή(+ΕΞΟΔΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ).
Παρακαλούμε στο email να περιλαμβάνεται όνομα, επώνυμο, διεύθυνση (με ταχ. κώδικα) και, αν είναι δυνατόν, και ένα τηλέφωνο για συνεννόηση.