ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ» (1949-1956)

Στις 1/4/1949, λίγο πριν το τέλος του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα, ξεκινά η έκδοση της εφημερίδας «Νέος κόσμος», με υπότιτλο «Επιλογή άρθρων από τον παγκόσμιο Δημοκρατικό τύπο», ως δεκαπενθήμερη έκδοση από το «Εκδοτικό Νέα Ελλάδα».
Από το Φλεβάρη του 1950 γίνεται μηνιαία έκδοση και στη συνέχεια, στην πολιτική προσφυγιά, ως περιοδικό παραμένει θεωρητικό όργανο του ΚΚΕ.
Η έκδοση του «Νέου Κόσμου», που ξεκινά το 1949, συνεχίζεται έως το 1974.
Έως τις αρχές του 1956, μέσα από τις σελίδες του, καταγράφονται οι θέσεις στη θεωρία και την πολιτική του ΚΚΕ και των αδελφών κομμάτων, οι οποίες είναι αποτέλεσμα της ανάλυσης των γεγονότων στην Ελλάδα και στον κόσμο με βάση την επαναστατική θεωρία και πρακτική των κλασσικών δασκάλων του προλεταριάτου, Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν.
Το 1956, μετά το 20^ο συνέδριο του ΚΚΣΕ, το οποίο αποτέλεσε την αφετηρία παλινόρθωσης και επικράτησης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση (έως τη διάλυσή της το 1991) και στις πρώην λαϊκές δημοκρατίες, στις σελίδες του «Νέου Κόσμου» μεταφέρεται η εικόνα της αναθεώρησης των βασικών θέσεων του Μαρξισμού-Λενινισμού και της παλινόρθωσης του καπιταλισμού μέσα από αστικές και σοσιαλδημοκρατικές θέσεις με κυρίαρχο τον αντισταλινισμό, κατ’ επέκταση αντικομουνισμό, όπως αυτές καταγράφονται κύρια στα συνέδρια του ΚΚΣΕ 20^ο, 21^ο, 22^ο κλπ.
Στα πρώτα χρόνια της έκδοσης του «Νεου Κοσμου», 1949 – αρχές 1956, μεταξύ άλλων εντοπίζεται ένας σημαντικός αριθμός (23) άρθρων του τότε Γ.Γ. του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη, τα οποία και καταγράφουμε ως συμβολή στην ορθογραφία του και στη βιβλιογραφία στα θέματα με τα οποία ασχολήθηκε.
Στη συνέχεια, μετά την επικράτηση του Ν. Χρουτσώφ, με την αναθεώρηση του Μαρξισμού-Λενινισμού στο 20^ο συνέδριο του ΚΚΣΕ και μετά και με την συμβολή των Ελλήνων πουλημένων αναθεωρητών Κολιγιάννη, Παρτσαλίδη, Βαφιάδη, Φλωράκη κλπ, ο Νίκος Ζαχαριάδης αρχικά καθαιρείται (1956) από Γενικός Γραμματέας, διαγράφεται από μέλος του ΚΚΕ (1957) και στέλνεται εξορία πρώτα στο Μπόροβιτς, και στη συνέχεια στο Σοργκούτ της Σιβηρίας στο οποίο δολοφονήθηκε στις 1/8/1973.
Στη συνέχεια οι θύτες του το 1973 γράψανε στο «Νέο Κόσμο» ότι πέθανε από καρδιά, αργότερα το 1991 είπαν ότι αυτοκτόνησε δηλ. τον αυτοκτόνησαν.
Ακολουθεί η καταγραφή των άρθρων το Νίκου Ζαχαριάδη στο «Νέο Κόσμο» το διάστημα 1949 - αρχές 1956.
Νίκος Ζαχαριάδης

• Το στιλέτο του Τίτο χτυπά πισώπλατα της λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα, 1949, τχ. 9 (5-8-1949), σ. 1-2
  
• Ο άξονας Αθήνα-Βελιγράδι απειλή ενάντια στην ειρήνη, 1950, 7-348
  

• Δέκα χρόνια πάλης, Συμπεράσματα-Διδάγματα-Καθήκοντα (Α), 1950, 8-397
  
• Δέκα χρόνια πάλης, Συμπεράσματα-Διδάγματα-Καθήκοντα (Β), 1950, 9-509
  
• Εισήγηση του σ. Ν. Ζαχαριάδη (στη γ’ συνδιάσκεψη), 1950, 11-12-811
  
• Τελικός λόγος του σ. Ν. Ζαχαριάδη (στη γ’ συνδιάσκεψη), 1950, 11-12-818
  
• Οι εσωμοναρχοφασιστικές φαγωμάρες και το Δημοκρατικό στρατόπεδο, 1950, 11-12-783
  
• Έλληνες ενωθείτε, παλέψτε !, 1951, 8-8
  
• Προβλήματα του Ενιαίου Μετώπου, 1951, 12-1
  
• Απάντηση σε επονίτες και επονοπούλες, 1952, 6-5
  
• Το πρόβλημα των στελεχών στο ΚΚΕ (μέρος πρώτο), 1952, 7-8
  
• Χαιρετιστήριος λόγος στο ΧΙΧ Συνέδριο του ΚΚ της Σοβιετικής Ένωσης, 1952, 11-10
  
• Μια ολομέλεια Κομματικής Επιτροπής, 1952, 10-46
  
• Η κατάσταση και μερικά φλέγοντα ζητήματα της κομματικής δουλειάς και ανάπτυξης, 1953, 8-15
  
• Συνέντευξη του σ. Ν. Ζαχαριάδη με τον ανταποκριτή της εφημερίδας «Ακρόπολις» κ. Σόλωνα Γρηγοριάδη, 1953, 9-26
  
• Για τη δημοκρατική νομιμότητα στην Ελλάδα για το καλό του λαού και την προκοπή του τόπου, (Ν. Ζαχαριάδης), 1954, 10-1
  
• Μπροστά στη κρίση της ξενοδουλείας. Πιο ψηλά τη σημαία της λαϊκής ενότητας και πάλης (Ν. Ζαχαριάδης), 1954, 12-15
  
• Η κατάσταση σήμερα στη χώρα μας και τα βασικά της προβλήματα (Λόγος στη 4^η πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ και της ΚΕΕ του ΚΚΕ), 1954, 2-1
  
• Προβλήματα και συμπεράσματα απ’ την κομματική οργανωτική δουλειά μας σήμερα, 1954, 7-13
  
• Ενάντια στους ιμπεριαλιστές και τους εθνοπροδότες κυπροκάπηλους. «Λεύτερη Κύπρος στη λεύτερη Ελλάδα» (Ν. Ζαχαριάδης), 1955, 5-12
  
• Πρωτεύει το ζήτημα της αλλαγής στην εξωτερική πολιτική της χώρας (Ν. Ζαχαριάδης), 1955, 10-1
  
• Η εθνική κρίση στην Ελλάδα, (Ν. Ζαχαριάδης), 1955, 12-α’-δ’
  
• Πως το ΚΚΕ βλέπει τα πολιτικά μας πράματα σήμερα. (Συνέντευξη που δημοσιεύτηκε το Γενάρη σε εφημερίδα της Αθήνας, 11/1/1956), 1956, 2-1-3
  

Σημείωση
Η καταγραφή των άρθρων είναι από την εργασία του Κ.Ι. Τζιάρα με τίτλο : Πίνακες περιεχομένων του «Νέου Κόσμου» 1949-1974.

Ο Νίκος Ζαχαριάδης στην ποίηση και στο τραγούδι

Μικρό αφιέρωμα στα 38 χρόνια απ’ τη δολοφονία του ΓΓ του ΚΚΕ απ’ τη σοσιαλφασιστική κλίκα των Μπρέζνιεφ – Φλωράκη

Στην επαναστατική του δράση ο Νίκος Ζαχαριάδης υμνήθηκε και τραγουδήθηκε από ποιητές και απλούς αγωνιστές. Δίνουμε παρακάτω ένα μικρό δείγμα:

ΌΛΟΙ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΑΣ ΠΟΥΜΕ
Όλοι το τραγούδι ας πούμε
το τραγούδι της δουλειάς.
Έφτασ’ η μεγάλη μέρα
ΖΗΤΩ ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΑ
Σκλάβοι της δουλειάς σηκώστε
το κεφάλι σας ψηλά.
Και τη δύναμή σας νιώστε
ΖΗΤΩ ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΑ
Όσα βλέπουμε μπροστά μας
απ’ τα χρόνια τα παλιά
στη δουλειά μας τα χρωστάμε
ΖΗΤΩ ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΑ
Ζήτω η κόκκινη σημαία
που στον άνεμο σκιρτά.
Έφτασε η μεγάλη μέρα
ΖΗΤΩ ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΑ
ΖΗΤΩ ο Λένιν και ο Στάλιν
ΖΗΤΩ ο κόκκινος στρατός
ΖΗΤΩ ο ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ
του ΚΚΕ ο Αρχηγός

Ο ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ ΕΙΝ’ Ο ΑΡΧΗΓΟΣ
Ζαχαριάδης είν’ ο αρχηγός
στο πρώτο κόμμα μας, εμπρός
η μπουρζουαζία πρέπει να χαθεί
για να ζει ο φτωχός λαός ζωή.
Τα νειάτα πρέπει να δουλέψουνε
το φασισμό να καταστρέψουνε
να φέρουν τον κομμουνισμό
στον σκλαβωμένο μας λαό.
ΤΟ ΜΠΟΥΝΤΡΟΥΜΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΛΥΓΑ
Το μπουντρούμι δεν τον λυγά
και η σκέψη τρέχει γοργά
στους συντρόφους που πολεμούν
απ’ τα κάτεργα για να βγουν
Φυλακή βαριά,
με φρουρούς θεριά
στα δεσμά κρατεί
Αρχηγό κι’ οδηγητή
Ζαχαριάδη αγωνιστή
βαρβαρότητας γκρεμιστή
μπράτσα μύρια σένα φρουρούν
λογισμοί σε σένα πετούν
Με τιμή κρατάς
τη σημαία μας
και στο φασισμό
ορθώνεις το Λενινισμό
Όρκο παίρνει ο δουλευτής
στ’ όνομά σου ο μαχητής
και χτυπάει τη μαύρη σκλαβιά
ν’ ανατείλει φως λευτεριά
Φυλακές γκρεμούν
τα δεσμά λυγούν
και στο κόμμα εμπρός
Ζαχαριάδης αρχηγός

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ
Σαν ποιό μαντάτο πέταξε κι’ άπλωσε τα φτερά του
Και σα βροχή που έπεσε στη γη τη διψασμένη
Σήκωσε άχνη νιότερη κι’ ανάσα δροσισμένη;
Εγύρισε ο αρχηγός , ο Νίκος Ζαχαριάδης
Εννέα χρόνια κάθουνταν στην φυλακή κλεισμένος
Και πάλι δεν ελύγισεν, δε ράγισε η ψυχή του
Δεν έσβισεν η φλόγα του, δε θόλωσεν ο νους του
Κι’ εγλύτωσ’ απ’ τη φυλακή κι’ από την εξορία
Χαίρεται ο κόσμος χαίρεται, κι’ όλοι οι καρατρεγμένοι
Χαίρεται ολ’ οι σύντροφοι, χαίρονται οι λαοκράτες
Και με τη μάνα του μαζί χαίρονται οι μανάδες
ΛΟΥΚΙΑ ΛΟΝΤΟΥ
Ριζοσπάστης, 5/6/1945, Σελίδα 2

ΣΤΟ ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Ολόρθος της αιώνιας νιότης το βάθρο πάτησες
και γεφύρωσες τ' αύριο με τ' άξια περασμένα
Όχι, δεν χάνονται ποτέ οι καιροί της επανάστασης
όταν αφήνουν πίσω τους ήρωες σαν και σένα.

Λεβέντικα εμβατήρια του θρύλου το πεντάγραμμο
σου φτιάχνουν οι Πρωτομαγιές κι οι μπόρες του χειμώνα.
Σε τραγουδάν στον ιερό για πάντα Γράμμο
αγέρηδες μεσούρανοι κι απόκρημνοι τ' αγώνα.

Εκεί που φώναξε ο λαός στον εισβολέα «Αλτ τις εί»
κάνοντας αντίσταση χρέος, θυσία και τάμα.
«Για μιαν Ελλάδα λεύτερη, δίχως καμιάν εξάρτηση»,-
έτσι όπως ζήτησες παλιά με τ' Ανοιχτό σου Γράμμα,

που πρώτα εσύ το τίμησες νικώντας μεγαθήρια
κι εχθρούς και Γιούδες στις ψηλές κορφές της ιστορίας.
Αυτόπτες είναι μάρτυρες τα τόσα κολαστήρια:
Κέρκυρα και Νταχάου - κι αυτό της Σιβηρίας...

Ας τραγουδούσαν οι αριθμοί: δίνοντας μάχες άνισες
μεσ' τα μπουντρούμια πέρασες του βίου σου το 'να τρίτο...
Ήσουν μπροστάρης μαχητής, του χρέους και της αυταπάρνησης
κι όχι απ' αυτούς που κυνηγάν το χρήμα και τα «ζήτω».

Στέκεις απόμακρο άγαλμα θαρρείς μιας σπάνιας αίρεσης
στον κόσμο το σημερινό της άπατης Απάτης.
Με το σπαθί σου κέρδισες τη δάφνη της δικαίωσης
σα δάσκαλος που πάντοτε πρώτος το νόμο εκράτεις.

Δένοντας μ' αρμονία σοφή τ' αύριο και το ψες...
«Ξέρει να ζει μονάχα αυτός που ξέρει να πεθαίνει
όταν χρειάζεται» -είχες πει στα νιάτα σου... Προφήτεψες
τη δύση σου την τραγική και την αντρειωμένη.

Πολέμησες στου παγερού Σουργκούτ τον άδη. Εσύ
αυτούς που κάναν τ' όνειρο και τις ιδέες σαβούρα.
Το θάνατο προτίμησες απ' τη δειλή παράδοση,
και Θερμοπύλες ύψωσες μπρος στην «Νομενκλατούρα».

Ολόρθος της αιώνιας νιότης το βάθρο πάτησες
και γεφύρωσες τ' αύριο με τ' άξια περασμένα...
Όχι, δεν χάνονται ποτέ οι καιροί της επανάστασης
όταν αφήνουν πίσω τους ήρωες σαν και σένα.

Α.Π. Αύγουστος 1998

Ωδή στο Νίκο Ζαχαριάδη

Νίκανδρου Κεπέση

Ήσουν, και παραμένεις
στις καρδιές μας
ξεχωριστός σύντροφε,
Νίκο Ζαχαριάδη!

Πάντα μπροστάρης ήσουνα
στη σκέψη και τη δράση
κι' ανέβασες τόσο ψηλά το κόμμα μας.

Ήσουν και παραμένεις
ζηλευτός και τόσο αγαπητός μας.
Ήσουνα ο ασύγκριτος
ένα κεφάλι απ' όλους πάνω,
πάμπολες, ως το απόδειξες, φορές.

Κύρια με το γράμμα σου
πούγραψες στην ασφάλεια, για
το λαό, το κόμμα σου.

Το γράμμα το γνωστό
σα φάρος που εφώτισε
το δρόμο της αντίστασης
το δρόμο του Αγώνα.
Να γιν' η Ελλάδα, ως έγινε
φρούριο κι' οχυρό...

Μα το κατόρθωμά σου
το τρανό
τ' όντις ξεχωριστό
θρύλος πούγινες, Νίκο μας!
είναι' η παλικαριά σου,

το θάρρος το αμίμητο -
π' όρθωσες το ανάστημα
στο ρεβιζιονισμό
και αποδείχτηκες
ηγέτης ο μοναδικός...

Με υψωμένο στάθηκες
το λάβαρο το ερυθρό
θερμά κι' ανυποχώρητα προάσπισες
το μαρξισμό-λενινισμό
τη συμβολή του Στάλιν!!!

Έμεινες ασυμβίβαστος
παρά τις όποιες στέρησες
κα τους αντίξοους καιρούς
στης Σιβηρίας το Σουργκούτ.

Έμεινες απροσκύνητος
λενινιστής διεθνιστής
υπόδειγμα λαμπρό
κομμουνιστή ηγέτη
μ' άφταστη γεναιότη.
Τούτο το λαμπρό σου μάθημα
σα δάσκαλος που δίδαξες
επαναστάτες
τι θα πει βέρος κομμουνιστής!

Νίκανδρος Κεπέσης
Αθήνα, 8.5.2000

Νίκος Ζαχαριάδης

Σαν διάττοντας αστέρας απ' τις φυλακές της Κέρκυρας
που φυλακισμένον σε είχανε, εσένα κι' άλλους ήρωες
συντρόφους, αντιφασίστες, κομμουνιστές,
πέταξες σαν φωτεινό άστρο, Ήλιος,
όταν τη χώρα και το λαό μας έσκιαζε ο ναζιφασισμός...
Όταν ο φόβος τ΄σκιαζε και τα πλάκωνε η σκλαβιά,
στις δύσκολες εκείνες μέρες και στιγμές, τα βαριά
σύννεφα του πολέμου, στις οροσειρές της Πίνδου, κατάμαυρα
απειλούσαν το λαό τούτης της γης, που λέγεται Ελλάδα!!!

Η λαίλαπα του φασισμού του Μουσουλίνι, που ερχότανε,
πέρα απ' αυτή στο εσωτερικό του Μεταξά, και των
χιτλερικών ναζιφασιστών... Εσύ, Νίκο, σαν Ήλιος,
σαν αστέρας πέταξες στον ουρανό, γράφοντας στο διάβα σου
το γαλανό, «θάνατος στο φασισμό» όλη η Ελλάδα στο πόδι,
όλη η Ελλάδα πολλά ταμπούρια και πολεμίστρες, όλη η Ελλάδα
ένα ταμπούρι με μια ψυχή και μια καρδιά, ενάντια
στη νέα βαρβαρότητα και τη σκλαβιά!!!

Σαν ένας αετός, μέσα απ' τα κάτεργα του Μεταξά
(που κι αυτός σε παραδέχτηκε) έφερνες το μήνυμα στους
πατριώτες Έλληνες «όχι στον φασισμό - όχι στο ναζισμό»!!!
Το μήνυμα που έστειλες το έλαβαν κι' άλλοι λαοί της Ευρώπης
και οι σκλαβωμένες χώρες του, οι μακί κι' οι παρτιζάνοι!
Εμπρός, είπαν κι' αυτοί απ' την αθάνατη Ελλάδα,
έρχεται πάλι φως! Εμπρός αγώνας και πάλι αγώνας
για λευτεριά κι ανθρώπινη αξιοπρέπεια κι' ειρήνη!

Το μήνυμά σου, Νίκο, διάττοντας αστέρας λαμπερός,
πέρασε κόκκινος και ξεπέρασε τους ουρανούς της αδούλωτης
χώρας μας κι' έφτασε στους άλλους λαούς της Ευρώπης
που δεν πίστευαν στο θαύμα του λαού και όχι του Θεού
κι' είπαν εμπρός τα όπλα ας αρπάξουμε ενάντια στο φασισμό
και τον χιτλερισμό!...

Ένα γράμμα πύρινο μεταλαμπάδευσε καρδιές και νου,
έδωσε κουράγιο και θέληση χωρίς μέτρο ο λαός μας να
παλαίψει τον φασισμό και το πέτυχες! Κι' ύστερα πάλι
ο λαός μας, γνωρίζοντας πως σ' άλλα κάτεργα ήσουνα,
κάπου εκεί στο Νταχάου, παλεύοντας συνεχώς τα βράδια,
κοίταζε τον αστέρα σου να δει στον ορίζοντα, ψηλά στον
ουρανό, με το μήνυμα το δικό σου πια «Νίκο νικήσαμε»!
Αλλά απ' την πίσω πόρτα οι βρωμοεγγλέζοι έκλεψαν την νίκη!!!
Φάγαν τον πρωτοκαπετάνιο!!!

Ο ένδοξος λαός μας, όλα τάδωσε κάνοντας μια και δυο
και τρεις έφοδο στον ουρανό!... με οδηγό το δικό σου φως
(το μαρξισμό-λένινισμό-σταλινισμό!).
Ακόμα μια φορά σαν διάττοντας αστέρας, Ήλιος το έδειξες
διαγράφοντας ακόμα μια τροχιά στους λαούς όλου του κόσμου
πως ο φασισμός μ' όποιο πρόσωπο κι' όποιες μορφές
κι' αν προβάλλει, κι' έρχεται λαούς και χώρες να σκλαβώσει,
δεν είναι ανίκητος... Τόσο απ' τα κάτεργα της φυλακής της
Κέρκυρας, του Νταχάου και του Σουργκούτ της Σιβηρίας,
είναι ευάλωτος και νικημένος, γιατί οι διάττοντες αστέρες
σαν κι' εσένα είναι πολλοί! Είναι οι λαοί του κόσμου
με πρωτοπόρους τους εργάτες, τους εργαζόμενους και τις
γυναίκες!!!Και την νεολαία!!! Είναι το φως! Και το φως κι' ο
Ήλιος δεν φυλακίζονται κι' ούτε στραγκαλίζονται!!!

Άρης Κόζιακας
Αθήνα 1.5.2000

Χαίρε Νίκο Ζαχαριάδη!

«Η υπόθεσή μας είναι δίκαιη, η νίκη θα 'ναι με το μέρος μας» Ι.Β. Στάλιν

Επαναστάτης μέγας στους αγώνες.
Θα ζεις. Θα σ' αγαπάει ο λαός.
Άστρο του κομμουνισμού μες στους αιώνες.
Ήλιος στις καρδιές μας λαμπερός.

Το Ηρωικό σου Γράμμα το Σαράντα
πανεγερτήριο σάλπισμα της λεβεντιάς.
Θε να φλογίζει τις ψυχές μας πάντα,
καμίνι ιερό λυτρωτικής φωτιάς.

Πάλι μας σήκωσες αντρειωμένα
για το γενναίο Δημοκρατικό Στρατό
Ελλάδας μ' άλλους αδελφούς μαζί και μένα.
Το μετερίζι μου ακόμα το κρατώ.

Συ του λαού μας ήρωας προστάτης
μ' απέραντη αγάπη σου χρυσή.
Ο Στάλιν: «Να, ο μεγάλος επαναστάτης!»
Πρώτος κατακεραύνωσες το Χρουστόφ εσύ.

Τριγύρω σου θεριά, το ξεροβόρι.
Μα συ στητός στην κάθε αναποδιά.
Δε συ λυγίζουνε εχθροί μοβόροι.
Συ ύψωσες σαν Ντάγκο στην καρδιά.

Απάν από καιρούς, πολέμους, χρόνια,
Νίκο, τρεις φασισμούς ποδοπατάς.
Μπουντρούμια, κάτεργα και καταφρόνια.
Συ κεραυνούς του δίκιου μας κρατάς.

Μα σαν τον Ρήγα το Φεραίο σένα
στην Σιβηρία εκεί την παγερή
σε πνίξαν δολοφόνοι, κτήνη ξένα,
CIA, Χρουστσοφοδήμιοι στυγεροί.

Τι τρέμαν το δικό σου άγιο δίκιο,
που πάλευες για το λαό σκληρά,
ορθός με ηρωισμό και πνεύμα αντρίκιο,
τσακίζοντας σκλαβιά και συμφορά...

Τώρα το Κόμμα μας σμπαραλιασμένο
απ' τους προδότες, το χρουστσοφισμό,
με το λαό στους ξένους πουλημένο
βορά στο λύκο-καπιταλισμό.

Δουλοφορνύνης Δήλωση Φλωράκη:
«Όχι βία στους εχθρούς, υποταγή»,
που πρόσταξαν οι ντόπιοι, ξένοι δράκοι.
Ζαχαριάδης: «Γράμμος! Μ' όπλων την κλαγγή!»

Ξανά οι προλετάριοι κι' οι ξώμαχοι
για το ψωμί, το φως, τη λευτεριά
με λαοθάλασσες θα ξεχυθούν στη μάχη
ενάντια στου κεφαλαίου τα θεριά.

Στον Περισσό πορτρέτο σου κανένα.
Και νιώθουν οι εχθροί καλά και γκουτ,
σου σ' αλυσόδεσαν φρικτά εσένα
στην Κέρκυρα, Νταχάου και Σουργκούτ.

Σαν μαχητής σου, Νίκο το δηλώνω:
για του λαού τη λευτεριά θα πολεμώ.
Οπλίζεις συ την τόλμη μας, τον πόνο
να φέρουμε τον ζείδωρο σοσιαλισμό.

Η Νέα Τάξη ΗΠΑ, σάπιοι θρόνοι
θα σαρωθούν γοργά απ' τους λαούς.
Συ, Νίκο, πλάι στον Κολοκοτρώνη
θα ζεις μ' επαναστάτες μας θεούς.

Σε σκότωσαν το Κόμμα ν' αφανίσουν.
Τα νιάτα θα το χτίσουν πιο γερά!
Εσύ λεβέντης Αρχηγός μας ήσουν.
Μας δίνεις θάρρος, δύναμη, φτερά.

Δημήτρης ΠΑΝΟΣ

19.6.2001

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

Μας παίρνουν τα φτερά τ' αεροπλάνου-
Πίσω η Πράγα -μπρος η Βουδαπέστη.
Νάσαι πουλί ή σύννεφο -γιατί όχι ...;
Εξαίσιο πράμα είναι, δίχως άλλο.
Μα εμέ η χαρά μου -άνθρωπος που είμαι
Και αγαπώ της γης με τέτοια αγάπη
Που άλλη δυνατότερη δεν είναι.
Ίσως γιατί, κάθε φορά που φεύγω
Κ' είτ', ακουμπώ στην κουπαστή του πλοίου
Ή σ' αεροπλάνο σκύβω φιλιστρίνι
Κι όλο και ξεμακραίνω από τη γη μου-
Ίδια μια θλίψη πάντα με τυλίγει
Σαν κείνο το πρωί -θυμάσαι αγάπη; ...-
Κει στη Σταμπούλ, που στο μικρό σου χέρι
Εγλίστρ' απ' το δικό μου, μπρος στην πόρτα...
Μια ελληνοπούλα τώρα μ' αγκαλιάζει.
Σαν τρυφερό ελιοκλώναρο τα χέρια
έχουν τυλίξει γύρω το λαιμό μου
και με κοιτάει στα μάτια και ρωτάει:
"Μπάρμπα, πότε θα γίνει στην Ελλάδα
και στα δικά σας μέρη, στην Τουρκία
αυτό που γίνεται στην Ουγγαρία;
Πότε θα 'ρθει η σειρά μας, τα παιδάκια
να προσκαλέσουμε της Ουγγαρίας
να δουν και τη δικιά μας την πατρίδα;"
Πότε λοιπόν;... Τ' ακούς ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ,
πως τα παιδιά μας ανυπομονούνε
και δεν κρατιούνται; Πρέπει να βιαστούμε.

(Ναζίμ Χικμέτ, Απόσπασμα απ' το ποίημα "Ταξίδι στην Ουγγαρία". Δημοσιεύτηκε στη "Λιτερατούρναγια Γκαζέτα" της 30.5.53)

Ο σύντροφός μας Νίκος Ζαχαριάδης
Γιάννη Ρίτσου

Ήρθες απ' του Νταχάου τα συρματοπλέγματα
ήρθες απ' τη δεκάχρονη σκλαβιά
όπως έρχεται ο ήλιος απ' την πόρτα της νύχτας.
Ήρθες μ' ένα χοντρό στρατιωτικό χιτώνιο
απλός φαντάρος της παγκόσμιας λευτεριάς
εσύ αρχηγός δίχως παράτες και γαλόνια και παράσημα
μόνο με το παιδιάστικο χαμόγελο σου ανίσκιωτο
σαν ένα γαρούφαλλο στην κουμπότρυπα του πόνου μας
μονάχα με τον ήλιο της ψυχής σου κρεμασμένον
σα φυλαχτό στον κόρφο του λαού μας.
Ήρθες χωρίς παράτες με τα σκονισμένα σου μαλλιά
καθώς κ' Εκείνος μπήκε στα Ιεροσόλυμα με σκονισμένα ματόκλαδα
δίχως σημαίες και δίχως τύμπανα πάνου σ' ένα άσπρο γαϊδουράκι
κρατώντας μες στο φωτεινό του χέρι ένα κλαδάκι πικροδάφνη.
Οι σύντροφοι σου δεν ξέρανε τίποτα
ψάχναν ακόμη τα τηλεγραφήματα τους να σε βρουν
ψάχναν τα χελιδόνια μας μες στις καμένες πολιτείες του πολέμου
ανάμεσα στα εξοχικά τοπία όπου σκουριάζουν σκελετοί των σιδερόδρομων
ανάμεσα στα καπνισμένα χαλάσματα και στις ξεδοντιασμένες γέφυρες
ψάχναν να βρουν τη μυγδαλιά τους μες στα μάτια σου.
Οι σύντροφοι σου ακόμα δεν ξέρανε τίποτα
μα ένας αγέρας φύσηξε σαν απ' τη θάλασσα
πλατάγισαν απάνου στα τραπέζια οι "Ριζοσπάστες"
έτσι που πλαταγίζουνε τα πεύκα της ακρογιαλιάς όταν τα ξεφυλλίζει ο μπάτης
απάνου στα βιβλία των φοιτητών ζυγιάστηκε ένα κόκκινο πουλί
απάνου στην Καισαριανή σαλέψανε τα κυπαρίσσια
στο Σκοπευτήριο εκεί τα κυπαρίσσια ετούτα που άκουσαν
να τραγουδάνε του Ζαλόγγου το Χορό οι διακόσιοι Ακροναυπλιώτες
πάνου στο μαύρο τσεμπέρι μιας γριάς συντρόφισσας της Θεσσαλίας
έπαιξε η γραμμωτή αντηλιά μαλαματένιες έγνοιες
οι αγρότες άφησαν για μια στιγμή τ' αλέτρια τους και μονομιάς μυρίσαν τον ορίζοντα
σα να ξεκλείδωνε ένας άγγελος μες στο γαλάζιο μια καινούργια πόρτα
οι φυλακισμένοι σήκωσαν τα κεφάλια τους
και χαιρετήσανε την πεταλούδα της Ρόζας Λούξεμπουργκ στο κάγκελο του παράθυρου
οι σύντροφοι ξεδίπλωσαν φανερά μες στα τραμ την εφημερίδα τους
σα να ξεδίπλωναν το μέτρο της αντρείας για να μετρήσουνε τον κόσμο
κι ο μπάρμπα - Γιώργος χτύπησε το χαρτονένιο του τσαρούχι στο πανί του Μόλα
σάμπως να οσμίστηκε κάποιο μαντάτο "ωρέ ζαγάρια" στον αγέρα.
"Κάποιος στέκει στην πόρτα". Ένας φαντάρος".
Κι όπως το παιδί πάνου από τα κλειστά του βλέφαρα
νιώθει να κρέμεται σαν άστρο το χαμόγελο της μάνας του
κι όπως ο ποιητής που σεργιανάει στην εξοχή το απόβραδο
κι όλος ο κόσμος μες στον ίσκιο του τραβάει ανάλαφρος μπροστά του
νιώθει πίσω απ' τη ράχη του το απέραντο καλοκαιριάτικο φεγγάρι δίχως να το βλέπει
έτσι το νιώσαν πριν σε δουν οι σύντροφοι
πως ήσουν συ που στεκόσουν στην πόρτα απ' όξω
με το χοντρό στρατιωτικό σου αμπέχωνο με τις μεγάλες τσέπες σου
ολόγιομες απ' την καρδιά μας.
Και βούιξαν μες στους δρόμους της Αθήνας μας τα παραρτήματα του Ριζοσπάστη
οι τυπογράφοι ανέβηκαν να χουφτώσουν το χέρι σου με δάκτυλα μουντζουρωμένα
ο μπάρμπα - Σιάντος σάρωσε με το μουστάκι του την τελευταία σκιά απ' το κούτελο σου
οι συντάκτες βουτήξανε την πέννα τους μες στην ψυχή τους
άνοιξαν οι καρδιές και τα πορτοπαράθυρα στις συνοικίες
ένα δάσος γροθιές τραντάχτηκε συθέμελα
στο δρόμο αγκαλιάζονταν και φιλιόντουσαν τα μέλη του Κόμματος
οι προλετάριοι τινάζαν τα όνειρα τους στον αγέρα σαν σημαίες με σφυροδρέπανα
κ' οι γριούλες με δυο αχτίνες βάγια στέκονταν μπροστά στης Δραπετσώνας το περβάζι.
Και γιόρτασε το φως σου ακέριος τούτος δω ο λαός.
Πού 'παιζε τη ζωή του ολημερίς κορώνα-γράμματα για το χατήρι της πεντάμορφης της Λευτεριάς
πού 'παιζε με το Χάρο καρπαζιές τέσσερους χρόνους μπρος στα μάτια του ήλιου
ετούτος δω ο λαός που δούλεψε την ψυχή του σαν το σίδερο μες στη φωτιά
όπως εδούλεψε ο κουτσός θεός έναν καιρό του αδάμαστου Αχιλλέα την ασπίδα.
Απόψε γιόρτασε το φως σου η Ρωμιοσύνη
το δείλι φόρεσε την κόκκινη γραβάτα του
η Ακρόπολη φόρεσε το κόκκινο φουστάνι της
ο γήλιος έβγαλε την τραγιάσκα του και σκούπισε τον ίδρωτά του
και μια μικρή συντρόφισσα σκαρφάλωσε στα κεραμίδια της χαράς μας
κ' έβαλε την εικόνα σου στην πιο αψηλή καμινάδα της ελπίδας.
Αργά τη νύχτα
σαν κατακάθησε η βουή των δρόμων
ακούσαμε το βήμα σου με τις χοντρές αρβύλες
απάνου σ' όλα τα λιθάρια απ' άκρη σ' άκρη σ' όλη την Ελλάδα μας
διαβάσαμε για χιλιοστή φορά το γράμμα σου μες στην καρδιά μας
κ' ενώ γλιστρούσε ο γαλαξίας απ' τα παράθυρα
μες στα κελιά των φυλακών σκυμμένοι οι δημοκράτες
σου γράφαν με ανοιχτά κι αδέξια γράμματα
πάνου σ' ένα χοντρό λαδωμένο στρατσόχαρτο:

«Αρχηγέ μας
καλώς μας ήρθες απ' τα πέρατα του πόνου και της δόξας
στη ματωμένη μας πατρίδα καλώς ήρθες.
Απ' δω μέσα σύντροφε σου σφίγγουμε το χέρι
κι από δω μέσα σύντροφε σου δίνουμε τον όρκο μας
να πολεμάμε για το φως και για το δίκιο
καθώς πολέμησες και συ λεύτερος πίσω απ' τα κάγκελα καθώς μας έμαθες εσύ να πολεμάμε
με το σπαθί της λευτεριάς ακονισμένο στην καρδιά σου
ακονισμένο στην καρδιά σου πούναι και καρδιά μας»
..................................................................................
Τόσα χρόνια σ' ακολούθαγε η ψυχή μας
όπως ακολουθάει ο ίσκιος τον άνθρωπο που τραβάει κατά τον ήλιο
όπως και συ ακολούθαγες τον πιο βαθύ ρυθμό της γης και του ήλιου.
Τόσα χρόνια μοιραστήκαμε το καρβέλι του πόνου σου
απάνου στο γυμνό τραπέζι της εξορίας όπου έφεγγε του λόγου σου ο λύχνος
μοιραστήκαμε το κελί σου της Κέρκυρας
όταν πρόσμενε η Ελλάδα μαζί με τη μάννα σου πιασμένες απ' το χέρι μπρος στα κάγκελα
να σ αφήσουν κρυφά μες στη φούχτα σου ένα μικρό χαρτάκι με λίγο χώμα καλοκαιριάτικο
με λίγη δροσιά απ' τα μάτια τους με δυο πράσινα φύλλα απ' της αυγής το δυόσμο
με δυο φρέσκα αστέρια μόλις κομμένα απ' το κλωνάρι της αγάπης μας.
Μοιραστήκαμε το στενό κρεβάτι της αγρύπνιας
το λίγο αγέρα του Τμήματος Μεταγωγών
γυμνάζοντας τα πνεμόνια μας για τη μεγάλη ανάσα της οικουμένης
δοκιμάζοντας τα σπλάχνα στη λαχτάρα της μεγάλης απόφασης
σαν τα φτερύγια των δελφινιών πίσω από το πολεμικό καράβι.
Μαζί σου ξεφυλλίσαμε ξανά το "Δωδεκάλογο του Γύφτου"
μαζί σου περπατήσαμε ξανά τον κόσμο όλο
και ξεφυλλίσαμε σελίδα τη σελίδα όλο τον ουρανό τη γη τη θάλασσα
ξεφυλλίσαμε το ποτάμι της Αλαμάνας και τα χάλκινα βουνά της Μακεδονίας
σαν ένα θαυμαστό βιβλίο με του ήλιου τ' απομνημονεύματα
που τόγραψε ένας άγγελος ρωμιός με το τριπλό καλέμι
του Αισχύλου του Φεραίου του Μακρυγιάννη.
Πάνου στα βράχια των ξερόνησων που έσπαγε ο πυρετός της θάλασσας
κ' οι γλάροι ανεμοδέρναν τα τεφτέρια τους πάνου από τη νερένια μοναξιά της
σαλπίζοντας την τόλμη τους μέσα στην πράσινη αστραπή της θύελλας
κάτου στα υπόγεια των φυλακών πάνου στους μουχλιασμένους τοίχους
μες στα μπουντρούμια και στα ογρά απομονωτήρια
ενώ από πάνου με χοντρά καρφιά κάρφωναν τη σιωπή τα βήματα του δεσμοφύλακα
πάνου στα βράχια και τις πόρτες και τους τοίχους
σκάλισαν οι φυλακισμένοι μας σύντροφοι με τα νύχια τους
φαρδύ-πλατύ το κόκκινο όνομα σου μες στο κάδρο ενός μεγάλου σφυροδρέπανου
σάμπως τρικάταρτο καράβι λευτεριάς μέσα σε υδραϊίκο λιμάνι
δίπλα σε μια λαϊκή καρδιά που την τρυπάει το τόξο
δίπλα στο "αχ-βαχ" της πέρφανης και πικραμένης Ρωμιοσύνης
πάνου από τις υπογραφές των μελλοθάνατων
σα μια σφραγίδα φως απάνου στο σταχτί κατεβατό του νέου μαρτυραλόγιου
Όταν τις νύχτες το φεγγάρι περπάταγε σαν τη γάτα στα κεραμίδια τη λύπη μας
είτανε το δικό σου χέρι που άναβε μονομιάς το φως κ' έβαζε το ρολόι μας στη σωστή του ώρα
όταν το φεγγάρι αγκιστρωνότανε στα γένια των ανταρτών μας
είτανε το δικό σου μάτι που αγρυπνούσε πάνου από την τριγωνική εγκοπή
είτανε το δικό σου δάχτυλο σφηνωμένο στην σκανδάλη του δίκιου
όταν τις νύχτες οι μητέρες μετρούσαν τα παιδιά τους και βρίσκαν πως τους λείπει το ένα
είτανε συ που τους έλειπες μακριά-μακριά στα στρατόπεδα συγκέντρωσης
όταν τ' αγόρια μας καθάριζαν τα ντουφέκια τους στα προαύλια της δόξας
είτανε συ που δεν έλειπες κοντά-κοντά μαζί τους στην ψυχή και στον αγώνα.
Αστέρι-αστέρι οι Ελασίτες μας γράψαν στον ουρανό τα λόγια σου
αστέρι-αστέρι γράψανε το λόγια σου στην πράξη
αστέρι-αστέρι φούντωσε η άνοιξη της Αντίστασης
μέσα στην πράξη και στο λόγο σου που διάλεξες απ' το μεδούλι του λαού μας
Κι ως τόπες σύντροφε έτσι κ' έγινε -
ο κάθε βράχος κάθε ρεματιά κάθε χωριό ταμπούρι
καλύβα με καλύβα η κάθε πόλη με το σπίτι
ο κάθε δρόμος με το δρόμο η κάθε πέτρα με την άλλη πέτρα
χέρι με χέρι και καρδιά με την καρδιά
ορθά μπαϊράκια λευτεριάς του αγώνα καραούλια.
..................................................................................
Τώρα μας ήρθες σύντροφε όπως φτάνει ο ήλιος απ' την πόρτα της νύχτας
να φυτέψεις στο χώμα και στα στήθια μας τους σπόρους των άστρων που σύναξες
απ' όλες τις νύχτες να περπατήσεις τους μπαρουτοκαπνισμένους δρόμους της Αθήνας
που ακόμα εχτές τους δρασκελούσε η Λευτεριά
λάμποντας το ντουνιά ως την άκρη με την "τρομερή κόψη" της σπάθας της.
Τώρα μας ήρθες σύντροφε μ' ένα χοντρό στρατιωτικό χιτώνιο
απλός φαντάρος της παγκόσμιας λευτεριάς
δίχως παράτες και γαλόνια και παράσημα
μόνο με κείνο το χαμόγελο που κρέμασε με τα ίδια της τα χέρια η Λευτεριά στα χείλη σου
μόνο με το χαμόγελο σου το βαθύ στα χείλη της βαθειάς πληγής μας
μόνο με τη μεγάλη σου καρδιά γιομάτη απ την καρδιά μας
και πάνου στο σεμνό σου στήθος μοναχό παράσημο
δεμένο απόνα γαλανόλευκο λουρίδι
το κόκκινο χαμόγελο όλου του λαού μας
ο κόκκινος όρκος του.
Ήρθες.
Και κάπου εκεί στην Κοκκινιά σ' ένα καλύβι ασβεστωμένο
που η μάντρα του δέκα βολές γαζώθηκε απ' το ντουφεκίδι
που η πόρτα του δέκα βολές βάφτηκε μ' αίμα απ την κορυφή ως τα νύχια
και κάπου εκεί σ' ένα καμένο σπίτι στα Καλάβρυτα που απόμειναν στους μαύρους τοίχους του όλο-όλο τρία γράμματα
αυτά μονάχα-. Κ.Κ.Ε.
σαν το μονόγραμμα της λεβεντιάς σαν τρία κόκκινα άστρα
τρεις παπαρούνες της δικιάς μας άνοιξης
και κάπου εκεί σ' ένα καλύβι σιωπηλό της αντρειωμένης Ρούμελης
σ' ένα καλύβι του Μωριά σ' άλλο της Ήπειρος
ένας λεβέντης λέει: "νιώθω τα μπράτσα μου πιο δυνατά"
ένα κορίτσι λέει: "νιώθω το γαίμα μου πιο κόκκινο"
ένα παιδάκι λέει: "νιώθω δυο σπιθαμές ψηλότερος"
μια χήρα μάννα μες στα μαύρα σκύβει πάνου απ' τα ορφανά της
και λέει σφουγγίζοντας τα μάτια της: "ήρθε ο πατέρας σας παιδιά μου"
κι η Λευτεριά σου λέει: "καλώς το παιδί μου"
κ' εγώ σου στέλνω τούτο το τραγούδι απ' την ψυχή ολονώνε μας
για να σου πει το "καλωσόρισες" αδέλφι της ψυχής μας.

Αθήνα. Μάης 1945, Γιάννης Ρίτσος

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

Ο Γραμματέας του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης εξοντώθηκε εξόριστος στο Σουργκούτ της Σιβηρίας την 1 Αυγούστου 1973

Μαύρη μέρα στους συντρόφους ξημερώνει
και τρομάξανε όλοι μαζί
ο Νίκος Ζαχαριάδης πεθαίνει
δίχως κανείς να τον δει

μακρυά απ’ την όμορφη πατρίδα
απ’ τους συντρόφους, φίλους και παιδιά
την πρώτη Αυγούστου ο Νίκος μας φεύγει
η καρδιά του σταματά να χτυπά

Όπως αρπάζει ο λύκος το κριάρι
με το στόμα το σέρνει στη γη
έτσι οι ξένοι τον αρπάξαν
τον θάψαν μονάχοι αυτοί

Μήδε κανείς να βρεθεί να τον κλάψει
ούτε στον τάφο στεφάνι να μπει
οι σύντροφοι πια όταν μάθαν
τον έκλαψαν όλοι μαζί

Όλη τη ζωή του αγώνα, θυσίες
φυλακές, εξορίες βαριά
μέρα νύχτα η καρδιά του πονούσε
για το κόμμα και για την Λευτεριά

Δεν θάνε μακρυά η ημέρα εκείνη
στο μνήμα στεφάνι να μπει
και με γράμματα θα γράψει
Ζαχαριάδη Νίκο αγωνιστή

Τασκέντη 3.8.1973
ΑΧΙΛΛΕΑ ΦΑΣΟΥΛΑ

Νίκος Ζαχαριάδης Η απομόνωση του Νίκου Ζαχαριάδη στο Βόρειο Καζαχστάν

Γιάννη Καρουλα
Η συντροφιά σου να σ' ανταμώσει ενεργεί
κάνει ότι μπορεί για να σε δει
κινείται ψάχνει κι' ερευνά,
σε μέρος άγνωστο σ' αναζητά
προσπαθεί το απομονωτήριο να βρει
να πάρει μαζί σου επαφή, να συνδεθεί.
Μα δεν το κατορθώνει, αδυνατεί
και δεν μπορεί στα ίχνη σου να μπει
τι σ' έχουν σε απομόνωση αυστηρή
οι δήμιοι χρουτσωφικοί.
Τ' άγριο μάτι τους άγρυπνο σε Παρακολουθεί
για να μην πάρεις με τους συντρόφους σου επαφή,
μην αποδράσεις, μην αφήσεις το κελλί
και το σχέδιο τους ανατραπεί...
Και τότε... υπόλογος ποιος θα βρεθεί
για ν' απολογηθεί;

Γραμμένο στην Τασκέντη στα χρόνια εξορίας του Ζαχαριάδη

Ο σ. Ζαχαριάδης στα αετόπουλα

Στον αρχηγό του Κόμματος σ. Ζαχαριάδη μαζί μ’ ένα μπουκέτο λουλούδια στάλθηκα και τι ακόλουθο γραμματάκι:

“Τρία αετόπουλα μάζεψαν τα λουλούδια αυτά και τα στέλνουν στον αρχηγό τους, σ’ ένδειξη αγάπης και αφοσίωσης στον αγώνα του και στο άτομό του”.

Ο σ. Ζαχαριάδης ευχαριστεί τα τρία αετόπουλα που του έστειλαν τα λουλούδια και χαιρετίζει στο πρόσωπό τους όλα τα ηρωικά παιδιά της δοξασμένης πατρίδας μας.

“Ριζοσπάστης”, 2/6/1945, σελ. 2

Για τους Σλαβομακεδόνες αγωνιστές του ΔΣΕ

«…Μια και μιλάμε για τις σχέσεις ανάμεσα στον Λαό και το ΔΣΕ πρέπει ν' αναφερθούμε ιδιαίτερα στον σλαβομακεδονικό λαό. Ο Λαός αυτός τα πρόσφερε όλα όσα είχε και δεν είχε για τον αγώνα. Παλαίβει μαζί με τον Ελληνικό Λαό αδερφωμένα γιατί ξαίρει ότι μόνο με την ενότητα αυτή θα συντριβούν οι μοναρχοφασίστες και θ' αποκτήσει την εθνική του λεφτεριά και την λέφτερη κρατική υπόσταση και ανάπτυξη του, έτσι όπως ο ίδιος την θέλει. Όμως την ενότητα αυτή την υπονομεύουν δύο εχθροί. Ο ένας είναι ο μεγαλοελλαδίτικός σωβινισμός, που έτσι είτε αλλιώς, ανοιχτά είτε κρυφά και ύπουλα καλλιεργεί την εθνική αντίθεση και διάσπαση, που θεωρεί τους σλαβομακεδόνες για κατώτερους ανθρώπους και δούλους, που κάνει διακρίσεις και αυθαιρεσίες σε βάρος τους, που σε μικρά είτε μεγάλα ζητήματα προσβάλλει τα εθνικά του αισθήματα. Αυτό το κακό πρέπει να το χτυπήσουμε κατακέφαλα και να το ξεριζώσουμε γιατί μόνο τον μοναρχοφασισμό εξυπηρετεί με την διάσπαση που εφαρμόζει, ενώ ταυτόχρονα δίνει τροφή στα εθνικιστικά και ξενοκίνητα στοιχεία μέσα στην σλαβομακεδονική μειονότητα, που κι αυτά καλλιεργούν την διάσπαση και υποσκάπτουν και εξασθενίζουν το ολοκληρωτικό δώσιμο τους στον αγώνα για την λεφτεριά. Γιατί υπάρχει και ο εχθρός αυτός που μάλιστα τον τελευταίο καιρό δραστηριοποιείται. Ξαίρουμε ποιοι είναι οι άνθρωποι αυτοί, από πού εμπνέονται και καθοδηγούνται, που έχουν τα κέντρα και τα ορμητήρια τους. Τα στοιχεία αυτά χρησιμοποιούν την μάσκα του εθνικιστή και λαοσωτήρα για να ξεγελούν τον κόσμο. Στην πραγματικότητα όμως εξασφάλισαν το τομάρι τους με την λιποταξία και εκμεταλλεύονται τις δυσκολίες που συναντά ο αγώνας μας και την δυσφορία που προκάλεσε σε ορισμένους κύκλους του σλαβομακεδονικού Λαού η επιστράτευση των γυναικών, χτυπάν πισώπλατα με το στιλέτο τους τον ίδιο τον Λαό, οργανώνοντας λιποταξίες από το ΔΣΕ προς τις φωλιές τους. Τους προδότες αυτούς και αυτούς που τους καλύπτουν και τους ενισχύουν θ' αναγκαστούμε να τους καταγγείλουμε σαν όργανα και συμμάχους του μοναρχοφασισμού και του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Ταυτόχρονα οι σλαβομακεδόνες κομμουνιστές έχουν σήμερα πρωταρχικό καθήκον να διαφωτίζουν τον Λαό τους ξεσκεπάζοντας και απομονώνοντας όλους εκείνους που θα θελήσουν να συνεχίσουν το υπονομευτικό, το διασπαστικό, το προδοτικό έργο τους…»

5^η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (30-31 του Γενάρη 1949). Εισηγήσεις- Λόγοι - Αποφάσεις, Εκδόσεις της ΚΕ του ΚΚΕ, Ιούνης 1949, σ.37-38

Λαϊκός Επαναστατικός Στρατός

Ο λαός μας που πολεμά για τη δημοκρατία και την ανεξαρτησία, για να νικήσει τους ξένους ιμπεριαλιστές, που μαγαρίζουν τη χώρα μας και τους μοναρχοφασίστες λακέδες τους, που ξεπουλάν χονδρικά τον τόπο, πρέπει να φτιάσει το δικό του στρατιωτικό όργανο, που με τον ένοπλο αγώνα ενάντια στους ντόπιους και ξένους εκμεταλλευτές θα πραγματοποιήσει τη λαϊκή θέληση: θ’απελευθερώσει την Ελλάδα απ’ το πλουτοκρατικό μίασμα και την ξενική κατάχτηση, θ’ αποκαταστήσει την ανεξαρτησία μας, θα εγκαταστήσει και θα υπερασπίσει τη λαϊκή δημοκρατία. Ο μεγάλος Λένιν έγραφε: «Η πρώτη εντολή κάθενικηφόρας επανάστασης, - οι Μαρξ και Ένγκελς το τόνιζαν αυτό πολλές φορές- είπαν: να σπάσει τον παληό στρατό, να τον διαλύσει, να τον αντικαταστήσει με καινούργιον. Η καινούργια κοινωνική τάξη, που ανεβαίνει προς την κυριαρχία, δε μπορούσε ποτέ και δε μπορεί τώρα να πετύχει την κυριαρχία αυτή και να την στερεώσει παρά μόνον αποσυνθέτοντας ολότερα τον παληό στρατό…, παρά μόνον περνώντας την πιο δύσκολη, την πιο βασανιστική περίοδο δίχως κανένα στρατό…, παρά μόνο όταν βαθμιαία μέσα στο βαρύ εμφύλιο πόλεμο, δουλέψει τον καινούργιο στρατό, τη νέα πειθαρχία, τη νέα στρατιωτική οργάνωση της νέας τάξης».

Το λαϊκο-απελευθερωτικό μας κίνημα στην πρώτη, τη χιτλεροφασιστική κατοχή, μόνον όταν δημιούργησε το στρατιωτικό του όργανο, τον ΕΛΑΣ, μπόρεσε να πολεμήσει και ν’ αντιπαραταχτεί αποτελεσματικά στον καταχτητή. Και το καινούργιο λαϊκο-επαναστατικό μας κίνημα για την ανεξαρτησία και τη δημοκρατία, ενάντια στην αμερικανο-αγγλική στρατιωτική κατοχή και το μοναρχοφασισμό, μόνον όταν απόχτησε την ένοπλη δύναμή του, το Δ.Σ.Ε., άρχισε να χτυπά σοβαρά τους εχθρούς του λαού, να πιάνει γερά θεμέλια και να στερεώνει ατράνταχτα τις λαϊκο-απελευθερωτικές προοπτικές του.

Οι αντικειμενικές συνθήκες και δυνατότητες στην Ελλάδα είναι απόλυτα ευνοϊκές για το δημοκρατικό κίνημά μας, μια και η ξενική κατοχή και ο μοναρχοφασισμός μόνον εξανδραποδισμό, πείνα, εξαθλίωση και αφανισμό μπορούν να δώσουν στους εργαζόμενους, στα 95% απ’ τους κατοίκους στη χώρα αυτή. Όμως μην ξεχνάμε ότι έχουμε να κάνουμε με τον πιο επιθετικό, αρπαχτικό και ξεδιάντροπο ιμπεριαλισμό, το βορειοαμερικάνικο, που ενισχύει με όλη του τη δύναμη το μοναρχοφασισμό και παίρνει και ο ίδιος άμεσο μέρος στον εσωτερικό μας πόλεμο με τους αξιωματικούς του, για να συντρίψει το δημοκρατικό κίνημα του λαού μας και για να μετατρέψει την Ελλάδα σε αποικία του και σε πολεμικό του ορμητήριο. Έχουμε να υπερνικήσουμε πολλές δυσκολίες,να ξεπεράσουμε πολυάριθμα εμπόδια και να κερδίσουμε σκληρές μάχες για να νικήσουμε τελικά. Ο λαός μας στις λαϊκο-δημοκρατικές του επιδιώξεις είναι ακατανίκητος. Πρέπει όμως να δημιουργηθεί και το στρατιωτικό-πολεμικό εκείνο όργανο που θα ματαιώσει όλα τα υποδουλωτικά και εξοντωτικά σχέδια των ντόπιων και ξένων εκμεταλλευτών και που θα φέρει σε νικηφόρο τέλος την γιγαντιαία λαϊκή απελευθερωτική προσπάθεια. Μια τέτοια αποστολή, που ανάλογή της η Ελλάδα δε γνώρισε μέχρι σήμερα, μόνον ένας λαϊκός επαναστατικός στρατός μπορεί να την πραγματοποιήσει. Ένας στρατός λαϊκο-επαναστατικός στα ιδανικά του, στο ηθικό του, στην πολιτική, στην οργάνωση, τη στελέχωσή του, ένας στρατός με καινούργια συνειδητή αυστηρά στρατιωτική πειθαρχία, λαϊκός επαναστατικός στρατός στη στρατιωτική του επιστήμη, στην πολεμική του τέχνη, στη στρατηγική και την ταχτική του.

***

Βάζοντας στο Δ.Σ.Ε. σαν τελική αποστολή την απελευθέρωση της χώρας απ’ τον ξενικό και το μοναρχοφασιστικό ζυγό, ξεκινάμε απ’ τα υπάρχοντα σήμερα αντικειμενικά δοσμένα, από αυστηρά επιστημονικά βασισμένες δυνατότητες. Ο μοναρχοφασισμός έχει σήμερα την άμεση στρατιωτική συμπαράσταση των αγγλικών ένοπλων δυνάμεων, παίρνει απ’ τους αμερικάνους αξιωματικούς άμεση πολεμική βοήθεια, διαθέτει μια πολλαπλάσια αριθμητική και υλική υπεροχή, επεχτείνει την κυριαρχία του σε όλα τα αστικά κέντρα της χώρας και χρησιμοποιεί όλους τους κόμβους και τα κέντρα συγκοινωνίας, με κυρίαρχο έλεγχο στη θάλασσα και τον αέρα.

Ο Δ.Σ.Ε. εκφράζει τα πραγματικά συμφέροντα του λαού και της χώρας γι’ αυτό έχει και τη λαϊκή υποστήριξη, πράγμα που του δίνει και τη δυνατότητα να ριζώνει και να ελίσσεται σε ολόκληρη τη χώρα, σε όλες τις γωνιές της, να χτυπά παντού το μοναρχοφασισμό, που απέναντί του διαθέτει μια αναμφισβήτητη πολιτική ανωτερότητα και ηθική υπεροχή. Υστερεί όμως πολύ απ’ το μοναρχοφασισμό σε υλικό και σε αριθμό. Η υπεροχή του αντιπάλου οφείλεται αποκλειστικά και μόνο α) στο γεγονός ότι έχει την ολόπλευρη οικονομική, πολιτική, ηθική και υλική υποστήριξη απ’ τον αμερικανοαγγλικό ιμπεριαλισμό. β) Στο ότι, χάρη στην ένοπλο βρεττανική επέμβαση και ανάμιξη στην Ελλάδα, απ’ το Δεκέμβρη του 1944 πήρε με τη βία την εξουσία. Και διαθέτοντας τον κρατικό μηχανισμό, μπορεί με τη δολοφονική τρομοκρατία και με τον ολόπλευρο εκβιασμό που εξασκεί, να κινητοποιεί σοβαρές δυνάμεις στην πολεμική προσπάθειά του ενάντια στο δημοκρατικό λαό.

Αυτή την εικόνα έχουμε μπροστά μας όταν εξετάζουμε και αναλύουμε σήμερα τα στοιχεία που διαθέτουν οι αντίπαλοι για την ένοπλη αντιπαράθεση τούτο το χρόνο, αντιπαράθεση που ουσιαστικά δε σταμάτησε ποτέ, αφού ο Δ.Σ.Ε. δεν έπαψε ποτέ να χτυπά το μοναρχοφασισμό, μα που με τις επιθετικές ενέργειες που άρχισε, από κάμποσες βδομάδες τώρα ο εχθρός σε διάφορα σημεία, μπαίνει, η αντιπαράθεση αυτή, σε ένα πιο αποφασιστικό στάδιο.

Οι προθέσεις του εχθρού είναι γνωστές. Θέλει, όπως ήθελε και πέρυσι, με την αριθμητική και υλική υπεροχή του, να πετύχει τούτο το χρόνο εκείνο που δεν κατάφερε τον περασμένο: αποφασιστικό αποτέλεσμα.

Τι του αντιπαραθέτουμε εμείς; Ξεκινώντας απ’ τα δοσμένα, πρώτον, ότι ο εχθρός διαθέτει αριθμητική και υλική υπεροχή και δεύτερον ότι είναι υποχρεωμένος, το θέλει είτε όχι, να επιτεθεί για να πετύχει κάποιο αποτέλεσμα, γιατί το αποτέλεσμα αυτό είναι γι’ αυτόν πολιτικό ζήτημα ζωής για θανάτου, ο Δ.Σ.Ε. εφαρμόζει την ελιχτική, ενεργητική, αντάρτικη άμυνα, σα στρατηγική επιδίωξη που τείνει να φθείρει τόσο τον αντίπαλο ώστε να πετύχει τη χρειαζούμενη αλλαγή στο συσχετισμό των δυνάμεων, αλλαγή που θα επιτρέψει, στην κατάλληλη στιγμή, το πέρασμα απ’ τη στρατηγική άμυνα στη στρατηγική αντεπίθεση με σκοπό τη στρατηγική ανατροπή του εχθρού. Την αλλαγή αυτή προς όφελός μας στο συσχετισμό των δυνάμεων δεν πρέπει να την καταλαβαίνουμε μηχανικά, γενική και σε πανελλαδική κλίμακα. Επιδίωξή μας πρέπει να’ναι να πετύχουμε την αλλαγή αυτή στο κρίσιμο σημείο, που εμείς θα διαλέξουμε και στην κατάλληλη για μας στιγμή. Από δω βγαίνει και η εξαιρετική σημασία που έχει για τη στρατηγική αυτή επιδίωξή μας η με μικρές δυνάμεις και με αντάρτικη ταχτική αδιάκοπη παρενόχληση και φθορά του εχθρού σε τέτοιους ζωτικούς γι’ αυτόν χώρους και κόμβους όπου είναι υποχρεωμένος να κρατά πολλαπλάσιες, σε σύγκριση με τις δικές μας μικροομάδες, δυνάμεις, γιατί αν δεν το’ κανε αυτό θα εγκατέλειπε ή θα έχανε θέσεις, που χωρίς την κατοχή και τη διαφύλαξή τους δεν έχει τη δυνατότητα να πολεμήσει.

Ακριβώς σ’ αυτόν τον τομέα εκδηλώνεται ένα απ’ τα βασικά και κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα που έχει ένας λαϊκός επαναστατικός στρατός: παρά το ότι σε σχέση με τον αντίπαλό του υστερεί πολλαπλάσια τόσο αριθμητικά όσο και απ’ την άποψη του υλικού, όμως χάρη ακριβώς στη λαϊκή επαναστατική ιδιότητά του, που τον δένει αδιάρρηχτα με το λαό, μπορεί να πολεμά με μικρές δυνάμεις σε όλες τις περιοχές της χώρας, γιατί παντού ο λαός τον υποστηρίζει και τον καλύπτει, πράγμα που ποτέ δε μπορεί να εφαρμόσει ή να πετύχει ένας αντιλαϊκός εκμεταλλευτικός στρατός, ξένος ή ντόπιος. Με τον τέτοιο πόλεμό του ο λαϊκός επαναστατικός στρατός πετυχαίνει την αναγκαία διάσπαση και φθορά στις εχθρικές δυνάμεις, πράγμα που επιτρέπει στο στρατό μας, στην κατάλληλη στιγμή, να εξασφαλίσει στο αποφασιστικό σημείο, που ο ίδιος θα διαλέξει, τον αναγκαίο συσχετισμό δυνάμεων για το πέρασμα στη στρατηγική αντεπίθεση, στην αποφασιστική ανατροπή, στο κυνήγημα και την εξόντωση ή αιχμαλωσία του αντιπάλου.

Η στρατηγική του αμερικανοαγγλικού ιμπεριαλισμού και του μοναρχοφασισμού είναι, παρά την μεγάλη αριθμητική και υλική υπεροχή που διαθέτει, αντιεπιστημονική και ανεδαφική, γιατί στηρίζεται και εξυπηρετεί πολιτική που κατεργάζεται το χαντάκωμα της Ελλάδας και τον εξανδραποδισμό του λαού μας. Αυτό στερεί το μοναρχοφασισμό από κάθε ηθική δικαίωση σ’ έναν πόλεμο λαϊκο-απελευθερωτικό, όπου περισσότερο από κάθε άλλο πόλεμο, ο ηθικός παράγοντας είναι για νίκη καθοριστικός και αποφασιστικός.

Αντίθετα, η στρατηγική του Δ.Σ.Ε. είναι επιστημονική και βιώσιμη, γιατί, παρ’ όλη την αριθμητική και υλική υστέρησή του, εξυπηρετεί την πολιτική του λαού, την πολιτική που απορρέει απ’ το λαό και ανταποκρίνεται απόλυτα στα συμφέροντά του, γιατί μόνο με την επικράτηση της πολιτικής αυτής μπορεί να υπάρξει και να σταθεί ανεξάρτητη, λεύτερη, δυνατή δημοκρατική Ελλάδα. Αυτό δίνει στο Δ.Σ.Ε. την ηθική εκείνη υπεροχή και ανωτερότητα, που είναι, σε τελευταία ανάλυση, η καθοριστική και αποφασιστική για τη νίκη. Μόνον όταν αξιοποιήσει εξαντλητικά την υπεροχή του αυτή, ο Δ.Σ.Ε. θα νικήσει τελικά. Αυτού βρίσκεται το «μυστικό» του όπλο. Και εδώ ακριβώς πέφτουν αποφασιστικά όξω, κάνουν «θανάσιμο αμάρτημα», όλοι όσοι, προσκολλημένοι σε αντιλαϊκές παραδόσεις και σε ξένες επιδράσεις, που μας έρχονται απ’ τον αστικό στρατό είτε απ’ την αρνητική πλευρά της κληρονομιάς του ΕΛΑΣ, παραγνωρίζουν ή υποτιμάν το ακαταμάχητο αυτό όπλο του ΔΣΕ, που αποτελεί τη βάση της ανωτερότητας και της υπεροχής του απέναντι στο μοναρχοφασισμό, το βασικό αγκωνάρι για τη νίκη.

Εδώ μπορούμε να προσθέσουμε και τούτο: Αν έχουμε δυσκολίες επισιτιστικές και στρατολογίας- και έχουμε πολλές, περισσότερες απ’ τις κανονικές, - αυτό οφείλεται όχι τόσο στη δουλειά του εχθρού, (άδειασμα χωριών κλπ) όσο στη διαστρέβλωση που γίνεται στη λαϊκο-δημοκρατική πολιτική μας από πολλά στελέχη και μαχητές μας, που πολλές φορές κάνουν πόλεμο σαν αστικός και όχι σαν λαϊκο-επαναστατικός στρατός και έτσι στερούν τον Δ.Σ.Ε.απ’ το σοβαρώτερο όπλο του: τους δεσμούς του με το λαό, αυτούς που του δίνουν την ακαταμάχητη ηθική υπεροχή απέναντι στον αντίπαλό του.Έτσι συχνά καταφέρνουμε με την κακή και αντιλαϊκή συμπεριφορά μας όχι μόνον τους παρασυρμένους απ’ τον αντίπαλο εργαζόμενους να μην κερδίζουμε με το μέρος μας, μα να χάνουμε είτε να ψυχραίνουμε ανθρώπους, που ιδεολογικά- πολιτικά είναι δικοί μας. Με τέτοια συμπεριφορά, είναι αυτονόητο, υποσκάφτουμε την πολιτική υπεροχή και την ηθική ανωτερότητα του Δ.Σ.Ε, οπότε διακινδυνεύουμε και την επιτυχία, μια και ο εχθρός είναι ακόμα αριθμητικά και υλικά σε καλύτερη από μας θέση. Να γιατί, για έναν λαϊκο-επαναστατικό στρατό, ζωτικό και αποφασιστικό είναι να διατηρεί και ν’ αναπτύσσει ακούραστα τους δεσμούς του με το λαό σαν την κύρια και βασική πηγή, προϋπόθεση για τη νίκη. Να γιατί στελέχη και μαχητές το ζήτημα αυτό πρέπει να το προσέχουν σαν τα μάτια τους. Να γιατί στο σημείο αυτό δεν πρέπει ν’ ανεχόμαστε κανένα στραπάτσο και παρέκκλιση.

***

Ξεκαθαρίζοντας σε γενικές γραμμές, όπως πιο πάνω, τη βασική κατεύθυνση της στρατηγικής μας επιδίωξης, πρέπει να τονίσουμε ότι η πραγματοποίησή της εξαρτάται και από μια σειρά άλλους παράγοντες. Η στρατιωτική επιστήμη και η πολεμική τέχνη (στρατηγική, επιχειρησιακή καθοδήγηση, ταχτική) έχουν τους νόμους και τους κανόνες τους. Η γνώση και η κατάχτησή τους είναι προϋπόθεση για τη νίκη. Χρειάζονται όμως βαθειά μελέτη, ζωντανή προσαρμογή και λαϊκο-επαναστατικό δημιουργικό εμπλουτισμό σε ανταπόκριση με τις δικές μας συγκεκριμένες συνθήκες. Τα εξαγόμενα για την ταχτική μας απ’ την στρατηγική διευκρίνιση των στρατιωτικοπολεμικών επιδιώξεών μας υπογραμμίζουν την εξαιρετική σημασία που έχουν για μας τέτοιες μορφές πάλης, όπως η ακούραστη φθορά του εχθρού παντού και πάντοτε, το αδιάκοπο σφυροκόπημά του στα νευραλγικά του σημεία, το φούντωμα της ένοπλης πάλης στις πόλεις, η δράση των ελεύθερων σκοπευτών και των σαμποταριστών, οι βαθειές καταδρομικές διεισδύσεις στα νώτα του εχθρού, η συστηματική διαφωτιστική και διαλυτική δουλειά μέσα στις γραμμές του κλπ. Βασικό χαρακτηριστικό γνώρισμα για την ταχτική μας πρέπει να’ ναι ο ελιγμός, η αδιάκοπη κίνηση, ο αιφνιδιασμός, πράγμα που προβάλλει μεγάλες απαιτήσεις τόσο στον αξιωματικό και το μαχητή μας όσο και σ’ ολόκληρο το τμήμα και το σχηματισμό. Αυτό δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε την αποφασιστική σημασία, που έχει για να κερδηθεί μια μάχη, κάτω από ορισμένες συνθήκες, η ικανότητα σωστά να εχτιμάς και να εκμεταλλεύεσαι το έδαφος, καλά να οργανώνεις τις θέσεις σου.

Αυτή την πολεμική τέχνη πρέπει να μελετήσουμε, να τη διαπλάσουμε, να την καταχτήσουμε και αφομοιώσουμε, να την ενστερνιστούμε όλοι μας, τα στελέχη μας, στρατιωτικά και πολιτικά, οι μαχητές, ολόκληρος ο Δ.Σ.Ε. σαν ενιαίο, συνειδητό, πειθαρχημένο σύνολο. Αν την τέτοια πολεμική τέχνη την ενώσουμε με την πολιτικο-ηθική ανωτερότητα του μαχητή μας, με τον απαράμιλλο ηρωισμό και την αυτοθυσία του, τότε δημιουργούμε μια δύναμη που τίποτα δεν μπορεί να την νικήσει.

Εδώ, φυσικά, πρέπει να ξεπεράσουμε και να υπερνικήσουμε ορισμένες κακές, ξένες, επιδράσεις και κληρονομιές. Η «κλασική» αστική πολεμική τέχνη αποφθέγγεται ότι για να κάνεις πόλεμο και πολύ περισσότερο για να νικήσεις, πρέπει να’ χεις εξασφαλισμένη μια μαθηματικά καθορισμένη υλική και αριθμητική υπεροχή απέναντι στον αντίπαλό σου. Η ιστορία των επαναστατικών στρατών, στη Γαλλία στα 1793-98, στην Ελλάδα στα 1821, στη Σοβιετική Ρωσία στα 1917-22, στην Κίνα εδώ και είκοσι χρόνια συνέχεια κ.α. ανατρέπει ξώφθαλμα το τέτοιο αστικό, αντιδραστικό δόγμα. Στις μέρες και στη χώρα μας, μπροστά στα μάτια μας, ο μοναρχοφασισμός δύο χρόνια τώρα, παρά το ότι έχει εξασφαλισμένη την ανώτερη δυνατή αριθμητική και υλική υπεροχή, δε μπόρεσε να επιβληθεί γιατί απ’ το στρατιώτη του λείπει το πρωταρχικό: η πίστη, το ηθικό, ο δεσμός με το λαό.

Ο Στάλιν, έτσι εξηγούσε τις επιτυχίες που είχε ο Κόκκινος στρατός στα 1918 στο Τσαρίτσιν (τώρα Στάλινγκραντ) ενάντια στον Κρασνώβ: «Οι επιτυχίες του στρατού μας πριν απ’ όλα εξηγούνται απ’ τη συνειδητότητα και την πειθαρχία του. Οι στρατιώτες του Κράσνωβ ξεχωρίζουν για την καταπληχτική στενοκεφαλιά και την αμάθειά τους, για την πλήρη απόσπασή τους απ’ τον εξωτερικό κόσμο. Δεν ξέρουν για τι πράγμα πολεμούν. «Μας διάταξαν και μεις είμαστε υποχρεωμένοι να πολεμάμε», απαντάν στην εξέταση όταν πιάνονται αιχμάλωτοι. Άλλο πράγμα είναι ο κόκκινός μας φαντάρος. Περήφανα λέει ότι είναι στρατιώτης της επανάστασης, ότι πολεμά όχι για τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών, μα για την απελευθέρωση της Ρωσίας, το ξέρει αυτό και πάει θαρραλέα στη μάχη με ανοιχτά τα μάτια. Η δίψα για την τάξη και την πειθαρχία ανάμεσα στους κόκκινους φαντάρους φτάνει σε τέτοιο σημείο, που όχι σπάνια οι ίδιοι τιμωρούν τους «ανυπάκουους» και τους λίγο πειθαρχημένους συντρόφους των». Ο Δ.Σ.Ε. στο δρόμο του ακολουθά το παράδειγμα αυτού το στρατού και ξεριζώνει τις ξένες επιδράσεις και τις κακές παραδόσεις που συχνά για φορείς τους έχουν τους μόνιμους αξιωματικούς που μας ήρθαν και μας έρχονται απ’ τον αστικό στρατό. Οι αξιωματικοί αυτοί κατέχουν πολύτιμες τεχνικές γνώσεις, πρόσφεραν πολλά στον ΕΛΑΣ και βοηθάν σήμερα ουσιαστικά στη δημιουργία του Δ.Σ.Ε. Ο Λένιν το Νοέμβρη του 1918 μιλώντας για την χρησιμοποίηση απ’ τον Κόκκινο στρατό αξιωματικών απ’ τον παληό ρούσσικο στρατό είπε «αν δεν τους πέρναμε στην υπηρεσία μας…δε θα μπορούσαμε να φτιάσουμε στρατό». Αυτό έχει και για μας την αξία του, όπως και το άλλο, που είπε πάλι ο Λένιν για τους πολιτικούς επιτρόπους: «Χωρίς τον πολιτικό επίτροπο δε θα’χαμε Κόκκινο στρατό».

Αυτήν ακριβώς την ενότητα χρειάζεται και ο Δ.Σ.Ε. Ενότητα της στρατιωτικής επιστήμης και της πολεμικής τέχνης με την πολιτική συνειδητότητα και το λαϊκό-επαναστατικό ηθικό. Ο καλός στρατιωτικός μαζί με τον καλό πολιτικό επίτροπο, σαν μια ενότητα και προσωπική ακόμα, όπου είναι αυτό δυνατό.

Όταν μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε εξαντλητικά τους δύο αυτούς παράγοντες που για μας είναι ένα αδιαίρετο σύνολο, τότε εξασφαλίζουμε ατράνταχτα τις προϋποθέσεις της νίκης. Σ’ αυτόν το δρόμο στέκει κιόλας ακλόνητος ο Δ.Σ.Ε. Καθήκον όλων μας είναι, δεκαπλασιάζοντας τις προσπάθειές μας, να επιταχύνουμε όσο μπορεί την πορεία του προς το τέρμα.

Απρίλης 1948

Περιοδικό «Δημοκρατικός Στρατός», τεύχος 4
Μηνιάτικο Στρατιωτικό-Πολιτικό Όργανο του Γενικού Αρχηγείου του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας

Ο Νίκος Ζαχαριάδης για το κόμμα νέου τύπου

Ο Λένιν λέει ότι:

«Το προλεταριάτο δεν έχει άλλο όπλο στην πάλη για την εξουσία έξω απ' την οργάνωση» (τομ. 7^ος, σελ. 383).

Και ο μπολσεβικισμός, οι Λένιν και Στάλιν δημιούργησαν το όπλο αυτό της πάλης του προλεταριάτου για την εξουσία, το κόμμα της διχτατορίας του προλεταριάτου και της ανοικοδόμησης της αταξικής, κομμουνιστικής κοινωνίας, το νέο τύπου κόμμα, το Μπολσεβίκικο Κόμμα.

Καθορίζοντας, οι Λένιν και Στάλιν, ότι το κόμμα είναι το πρωτοπόρο, οργανωμένο τμήμα της εργατικής τάξης. Η ανώτατη μορφή οργάνωσης του προλεταριάτου. Το όργανο της διχτατορίας του προλετα­ριάτου. Ότι το κόμμα αποτελεί μια ενό­τητα θέλησης που είναι ασυμβίβαστη με την ύπαρξη ομάδων και φραξιών μέσα στις γραμμές του. Και ότι το κόμμα δυναμώνει όταν καθαρίζεται απ' τα οπορτουνιστικά στοιχεία.

Καθορίζοντας τα κύρια γνωρίσματα του νέου τύπου προλεταριακού, επαναστατι­κού κόμματος οι Λένιν και Στάλιν διατύ­πωσαν και δόσαν παράλληλα και τις οργανωτικές αρχές του κόμματος αυτού.

Η μελέτη και αφομοίωση της λενινιστικής-σταλινικής διδασκαλίας για του νέου τύπου προλεταριακό κόμμα αποτελεί απαραίτητο και πρωταρχικό στοιχείο στο θεωρητικό εξοπλισμό του μέλους και του στελέχους μας. Και περικλείνει η μελέτη και η αφομοίωση αυτή και την κατάχτηση των μπολσεβίκικων οργανωτικών αρχών, της οργανωτικής πολιτικής των μορφών κομματικής οργάνωσης, του τρόπου και των μεθόδων κομματικής δουλειάς. Πρέπει με λίγα λόγια, να καταχτήσουμε και τη μπολσεβίκικη τέχνη οργανωτικής καθοδήγησης, που είναι βασικό στοιχείο της μπολσεβίκικης τέχνης καθοδήγησης.

Το νέου τύπου προλεταριακό κόμμα, το κομμουνιστικό κόμμα, είναι επαναστατικό, μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα. Αυτό σημαίνει ότι, σε διάκριση απ' τα οπορτουνιστικά-ρεφορμιστικά κόμματα της δεφτέροδιεθνιστικής σοσιαλδημοκρατίας, που εκφυλίστηκαν αντιμαρξιστικά και μετατράπηκαν στο κύριο κοινωνικό στήριγμα της ιμπεριαλιστικής κεφαλαιοκρατίας, το νέου τύπου κόμμα, το κομ­μουνιστικό κόμμα, το κόμμα του μαρξισμού-λενινισμού οργανώνει την εργατιά και τ' άλλα εργαζόμενα στρώματα του λαού στην πάλη για τα καθημερινά τους ζητήματα και μέσα απ' αυτήν την καθημερινή επαναστατική πάλη τα ενώνει και τα υψώνει ως τον αγώνα για την ανατροπή της κεφαλαιοκρατικής ιμπε­ριαλιστικής κυριαρχίας, τα οργανώνει και τα καθοδηγεί στον αγώνα για την ανατροπή αυτή, για την εγκαθίδρυση της διχτατορίας του προλεταριάτου, που είναι η εξουσία της εργατιάς σε συμμαχία με την εργαζόμενη αγροτιά και τ' άλλα εργα­ζόμενα στρώματα του πληθυσμού, η εξουσία που αποκρούει όλες τις προ­σπάθειες των εσωτερικών και εξωτερικών της εχθρών για την ανατροπή της και την κεφαλαιοκρατική παλινόρθωση και που, κάτω απ' την ηγεσία του κομμουνιστικού, του μαρξιστικού-λενινιστικού κόμματος, οδηγάει την εργατιά, το λεφτερωμένο λαό στην ανοικοδόμηση του σοσιαλισμού, στη δημιουργία της αταξικής κομμουνιστικής κοινωνίας.

Το νέο τύπου κόμμα σε διάκριση απ' το σοσιαλδημοκρατικό αναθεωρητικισμό και οπορτουνισμό είναι συνεπές προλετα­ριακό κόμμα και αυτό σημαίνει ότι όχι μόνο στη θεωρία και στο πρόγραμμα ξεχωρίζει ριζικά απ' τη συνθηκόλογη προδοτική σοσιαλδημοκρατία και τις άλλες αντεπαναστατικές εκδηλώσεις μέσα στο εργατικό κίνημα, σημαίνει ότι δεν έχει μόνο ξεχωριστή, επαναστατική προλεταριακή πολιτική γραμμή, μα και δική του ξεχωριστή οργανωτική πολιτική και δράση, δικές του επαναστατικές οργανωτικές αρχές, που ανταποκρίνονται στο επαναστατικό πρόγραμμά του, που επιτρέπουν τη δημιουργία και την ανάπτυξη τέτοιας οργάνωσης που νάνε ικανή να εξασφαλίσει την πραγματο­ποίηση της πολιτικής του κόμματος κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, την κατάχτηση της νίκης ενάντια στους εκμεταλλευτές του λαού και της εργατιάς.

Η οργανωτική συγκρότηση και καθοδή­γηση στο νέου τύπου προλεταριακό κόμμα στηρίζεται στις οργανωτικές αρχές του μπολσεβικισμού. Αυτές είναι σταθερές και απαραβίαστες. Μα ενώ οι οργανωτικές αρχές μας είναι σταθερές και απαρα­βίαστες οι ίδιες όχι μόνον επιτρέπουν μα και επιβάλλουν ώστε οι μορφές της κομματικής οργάνωσης καθώς και οι μέθοδες της δουλειάς της να εξαρτιώνται κάθε φορά απ' τις απαιτήσεις της πολιτικής γραμμής, απ' τη συγκεκριμένη κατάσταση και απ' τα καθήκοντα που η συγκεκριμένη αυτή κατάσταση βάζει μπροστά της. Εδώ, σ' αυτό που αφορά τις μορφές οργάνωσης και τις μέθοδες δουλειάς η αποστέωση και το καλούπι, η στερεοποίηση είναι αντίθετα και εχθρικά προς την ουσία της μπολσεβίκικης οργανωτικής πολιτικής.

* * *

Διαβάζοντας το παραπάνω απόσπασμα από το βιβλίο του Νίκου Ζαχαριάδη, καταξιωμένου ηρωικού αρχηγού του ΚΚΕ από το 1931 μέχρι το 1956 «Τα προβλή­ματα καθοδήγησης στο ΚΚΕ» (1952, σελ. 175, 176, 177), βγάζει κανείς αβίαστα το συμπέρασμα, αλλά και ο ελληνικός λαός στο σύνολο του το συνειδητοποίησε βαθιά ότι το τωρινό χρουστσοφικό σοσιαλδημοκρατικό, αντεπαναστατικό «Κ»ΚΕ δεν έχει τίποτε το κοινό με το λενινιστικό επανα­στατικό μπολσεβίκικο κόμμα νέου τύπου.

Απόμειναν σ' αυτό μόνο τα σύμβολα του επαναστατικού ζαχαριαδικού ΚΚΕ, που με αυτά κρατούν εγκλωβισμένους ιδεολο­γικοπολιτικά τους κομμουνιστές και εξαπατούν το λαό μας.

Εφημερίδα ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, φύλλο 103, 1-15 Φλεβάρη 2001

Άβυσσος άβυσσον επικαλείται!

Ριζοσπάστης, Παρασκευή 4 Απριλίου 1947, σελ. 1