Άπόσπασμα απ’ το χαιρετιστήριο λόγο του σ. Ν. Ζαχαριάδη στο ΧΙΧ συνέδριο του ΚΚ της Σοβ. Ένωσης

 

Το καθήκον μας είναι να αφομοιώσουμε δημιουργικά τη θεωρία του μαρξισμού-λενινισμού, τη διδασκαλία των Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν και να οδηγήσουμε το λαό στη νίκη στην πάλη του για το ψωμί, τη δημοκρατία, την ανεξαρτησία και την ειρήνη. Ξέρουμε ότι μπροστά μας στέκουν ακόμα μεγάλα εμπόδια και δυσκολίες. Όμως μαθαίνουμε από σας, τους μπολσεβίκους, να παλεύουμε ενάντια στις δυσκολίες και να τις ξεπερνάμε.

Η πάλη του λαού μας είναι κομμάτι της πάλης που κάνουν οι λαοί του κόσμου με επικεφαλής τη Σοβιετική Ένωση για τη δημοκρατία, την ανεξαρτησία και το σοσιαλισμό. Εδώ βρίσκεται η εγγύηση και για τη δική μας νίκη.

(Άπόσπασμα απ’ το χαιρετιστήριο λόγο του σ. Ν. Ζαχαριάδη στο ΧΙΧ συνέδριο του ΚΚ της Σοβ. Ένωσης)

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, 22.11.1952

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑ ΤΟΥ σ. Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ Κ.Κ. ΙΤΑΛΙΑΣ

ΡΕΕ. 18. Ο σ. Ν. Ζαχαριάδης εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ έστειλε θερμό ευχαριστήριο γράμμα προς την ηγεσία του ΚΚ της Ιταλίας.

Το γράμμα λέει:

¨Εκφράζω την ευγνωμοσύνη του ΚΚΕ και του ελληνικού λαού για τις μεγαλειώδεις εκδηλώσεις αλληλεγγύης και προλεταριακό διεθνισμό του εργαζόμενου λαού της Ιταλίας προς τον ελληνικό λαό, που αγωνίζεται ενάντια στην βαρειά κυριαρχία των αμερικανών γιάγκηδων. Η αληθινή φωνή της Ελλάδας είναι η φωνή του εθνικού μας ήρωα Ν. Μπελογιάννη που μπροστά στο θάνατο βροντοφώναξε αλύγιστος τη θέληση του ελληνικού λαού, να παλαίψει για την Ειρήνη, τη Λευτεριά και την Εθνική Ανεξαρτησία.»

Στο γράμμα του ο σ. Ζαχαριάδης εκφράζει επίσης τις ευχαριστίες του ΚΚΕ και προς το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ιταλίας και στον ηγέτη του Πιέτρο Νίνι για την αλληλεγγύη του στην καμπάνια για τη σωτηρία του Ν. Μπελογιάννη.

«ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ», Σάββατο 19 Απρίλη 1952, αρ.φυλ. 565, σελ. 1

Ο Νίκος Ζαχαριάδης για το κόμμα νέου τύπου

Ο Λένιν λέει ότι:

«Το προλεταριάτο δεν έχει άλλο όπλο στην πάλη για την εξουσία έξω απ' την οργάνωση» (τομ. 7^ος, σελ. 383).

Και ο μπολσεβικισμός, οι Λένιν και Στάλιν δημιούργησαν το όπλο αυτό της πάλης του προλεταριάτου για την εξουσία, το κόμμα της διχτατορίας του προλεταριάτου και της ανοικοδόμησης της αταξικής, κομμουνιστικής κοινωνίας, το νέο τύπου κόμμα, το Μπολσεβίκικο Κόμμα.

Καθορίζοντας, οι Λένιν και Στάλιν, ότι το κόμμα είναι το πρωτοπόρο, οργανωμένο τμήμα της εργατικής τάξης. Η ανώτατη μορφή οργάνωσης του προλεταριάτου. Το όργανο της διχτατορίας του προλετα­ριάτου. Ότι το κόμμα αποτελεί μια ενό­τητα θέλησης που είναι ασυμβίβαστη με την ύπαρξη ομάδων και φραξιών μέσα στις γραμμές του. Και ότι το κόμμα δυναμώνει όταν καθαρίζεται απ' τα οπορτουνιστικά στοιχεία.

Καθορίζοντας τα κύρια γνωρίσματα του νέου τύπου προλεταριακού, επαναστατι­κού κόμματος οι Λένιν και Στάλιν διατύ­πωσαν και δόσαν παράλληλα και τις οργανωτικές αρχές του κόμματος αυτού.

Η μελέτη και αφομοίωση της λενινιστικής-σταλινικής διδασκαλίας για του νέου τύπου προλεταριακό κόμμα αποτελεί απαραίτητο και πρωταρχικό στοιχείο στο θεωρητικό εξοπλισμό του μέλους και του στελέχους μας. Και περικλείνει η μελέτη και η αφομοίωση αυτή και την κατάχτηση των μπολσεβίκικων οργανωτικών αρχών, της οργανωτικής πολιτικής των μορφών κομματικής οργάνωσης, του τρόπου και των μεθόδων κομματικής δουλειάς. Πρέπει με λίγα λόγια, να καταχτήσουμε και τη μπολσεβίκικη τέχνη οργανωτικής καθοδήγησης, που είναι βασικό στοιχείο της μπολσεβίκικης τέχνης καθοδήγησης.

Το νέου τύπου προλεταριακό κόμμα, το κομμουνιστικό κόμμα, είναι επαναστατικό, μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα. Αυτό σημαίνει ότι, σε διάκριση απ' τα οπορτουνιστικά-ρεφορμιστικά κόμματα της δεφτέροδιεθνιστικής σοσιαλδημοκρατίας, που εκφυλίστηκαν αντιμαρξιστικά και μετατράπηκαν στο κύριο κοινωνικό στήριγμα της ιμπεριαλιστικής κεφαλαιοκρατίας, το νέου τύπου κόμμα, το κομ­μουνιστικό κόμμα, το κόμμα του μαρξισμού-λενινισμού οργανώνει την εργατιά και τ' άλλα εργαζόμενα στρώματα του λαού στην πάλη για τα καθημερινά τους ζητήματα και μέσα απ' αυτήν την καθημερινή επαναστατική πάλη τα ενώνει και τα υψώνει ως τον αγώνα για την ανατροπή της κεφαλαιοκρατικής ιμπε­ριαλιστικής κυριαρχίας, τα οργανώνει και τα καθοδηγεί στον αγώνα για την ανατροπή αυτή, για την εγκαθίδρυση της διχτατορίας του προλεταριάτου, που είναι η εξουσία της εργατιάς σε συμμαχία με την εργαζόμενη αγροτιά και τ' άλλα εργα­ζόμενα στρώματα του πληθυσμού, η εξουσία που αποκρούει όλες τις προ­σπάθειες των εσωτερικών και εξωτερικών της εχθρών για την ανατροπή της και την κεφαλαιοκρατική παλινόρθωση και που, κάτω απ' την ηγεσία του κομμουνιστικού, του μαρξιστικού-λενινιστικού κόμματος, οδηγάει την εργατιά, το λεφτερωμένο λαό στην ανοικοδόμηση του σοσιαλισμού, στη δημιουργία της αταξικής κομμουνιστικής κοινωνίας.

Το νέο τύπου κόμμα σε διάκριση απ' το σοσιαλδημοκρατικό αναθεωρητικισμό και οπορτουνισμό είναι συνεπές προλετα­ριακό κόμμα και αυτό σημαίνει ότι όχι μόνο στη θεωρία και στο πρόγραμμα ξεχωρίζει ριζικά απ' τη συνθηκόλογη προδοτική σοσιαλδημοκρατία και τις άλλες αντεπαναστατικές εκδηλώσεις μέσα στο εργατικό κίνημα, σημαίνει ότι δεν έχει μόνο ξεχωριστή, επαναστατική προλεταριακή πολιτική γραμμή, μα και δική του ξεχωριστή οργανωτική πολιτική και δράση, δικές του επαναστατικές οργανωτικές αρχές, που ανταποκρίνονται στο επαναστατικό πρόγραμμά του, που επιτρέπουν τη δημιουργία και την ανάπτυξη τέτοιας οργάνωσης που νάνε ικανή να εξασφαλίσει την πραγματο­ποίηση της πολιτικής του κόμματος κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, την κατάχτηση της νίκης ενάντια στους εκμεταλλευτές του λαού και της εργατιάς.

Η οργανωτική συγκρότηση και καθοδή­γηση στο νέου τύπου προλεταριακό κόμμα στηρίζεται στις οργανωτικές αρχές του μπολσεβικισμού. Αυτές είναι σταθερές και απαραβίαστες. Μα ενώ οι οργανωτικές αρχές μας είναι σταθερές και απαρα­βίαστες οι ίδιες όχι μόνον επιτρέπουν μα και επιβάλλουν ώστε οι μορφές της κομματικής οργάνωσης καθώς και οι μέθοδες της δουλειάς της να εξαρτιώνται κάθε φορά απ' τις απαιτήσεις της πολιτικής γραμμής, απ' τη συγκεκριμένη κατάσταση και απ' τα καθήκοντα που η συγκεκριμένη αυτή κατάσταση βάζει μπροστά της. Εδώ, σ' αυτό που αφορά τις μορφές οργάνωσης και τις μέθοδες δουλειάς η αποστέωση και το καλούπι, η στερεοποίηση είναι αντίθετα και εχθρικά προς την ουσία της μπολσεβίκικης οργανωτικής πολιτικής.

* * *

Διαβάζοντας το παραπάνω απόσπασμα από το βιβλίο του Νίκου Ζαχαριάδη, καταξιωμένου ηρωικού αρχηγού του ΚΚΕ από το 1931 μέχρι το 1956 «Τα προβλή­ματα καθοδήγησης στο ΚΚΕ» (1952, σελ. 175, 176, 177), βγάζει κανείς αβίαστα το συμπέρασμα, αλλά και ο ελληνικός λαός στο σύνολο του το συνειδητοποίησε βαθιά ότι το τωρινό χρουστσοφικό σοσιαλδημοκρατικό, αντεπαναστατικό «Κ»ΚΕ δεν έχει τίποτε το κοινό με το λενινιστικό επανα­στατικό μπολσεβίκικο κόμμα νέου τύπου.

Απόμειναν σ' αυτό μόνο τα σύμβολα του επαναστατικού ζαχαριαδικού ΚΚΕ, που με αυτά κρατούν εγκλωβισμένους ιδεολο­γικοπολιτικά τους κομμουνιστές και εξαπατούν το λαό μας.

Εφημερίδα ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, φύλλο 103, 1-15 Φλεβάρη 2001

Χαιρετιστήριος λόγος του Γεν. Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη Στο 19ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ

Χαιρετιστήριος λόγος του Γεν. Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη
Στο 19ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ

Αγαπητοί σύντροφοι! Με εντολή της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος μας, η αντιπροσωπεία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας από μέρους όλου του κόμματος, καθώς και από μέρους του δημοκρατικού και ειρηνόφιλου λαού της Ελλάδας χαιρετίζει θερμά το XIX Συνέδριο του δοξασμένου κόμματος των Λένιν-Στάλιν. Χαιρετίζει το μεγάλο ρούσικο λαό και του άλλους λαούς της Σοβιετικής Ένωσης, τον αγαπημένο μας φίλο και υπερασπιστή σύντροφο Στάλιν (θυελλώδικα χειροκροτήματα), που πάντα, σ' όλες τις μπόρες και τις δοκιμασίες στέκονταν με το μέρος του λαού της Ελλάδας και συμπαθούσε τον αγώνα του. (Παρατεταμένα χειροκροτήματα).

Στον καιρό ακόμα του τούρκικου ζυγού οι μανάδες της Ελλάδας, νανούριζαν τα παιδιά τους, διηγώντας τους για το θρυλικό ήρωα Μόσκοβα, για το «ξανθό γένος», δηλαδή, για το ρούσικο λαό που θα φέρει τη λευτεριά. Η παράδοση αυτή πάντα θέρμαινε και θερμαίνει την ψυχή των απλών ανθρώπων της χώρας μας. Ο λαός μας ονόμαζε κι ονομάζει τη Ρωσία «αγία Ρωσία».

Η νίκη της Ρωσίας στο ρωσοτουρκικό πόλεμο το 1828-1829 έδωσε στην Ελλάδα την ανεξαρτησία.

Ο μεγάλος Λένιν στα 1917 διαμαρτυρήθηκε για τον αποκλεισμό πείνας, που εφάρμοσαν ενάντια στη μικρή Ελλάδα για να την αναγκάσουν να πολεμήσει στο πλευρό των ιμπεριαλιστών της Αντάντ.

Το Μάη του 1945 ο σύντροφος Στάλιν έστειλε στο ΕΑΜ τηλεγράφημα, όπου εξέφραζε τη συμπάθεια του στον ελληνικό λαό που πριν λίγους μήνες είχε υποστεί την ένοπλη επίθεση του αγγλικού ιμπεριαλισμού.

Απ* τα 1945 και δω η Σοβιετική Ένωση ανακινούσε διαρκώς το ελληνικό ζήτημα στον ΟΕΕ και υπεράσπιζε τα δικαιώματα του λαού μας, τη λευτεριά και την ανεξαρτησία της χώρας μας.

Ο λαός μας πίστευε και πιστεύει ατράνταχτα στο μεγάλο του φίλο, «το ξανθό γένος». Αν προηγούμενα η πίστη αυτή ήταν αυθόρμητη, απ' τα 1917 έγινε πια συνειδητή.

Με το όνομα του συντρόφου Στάλιν στα χείλη πέθαναν οι αντάρτες και οι κομμουνιστές της Ελλάδας στις μάχες ενάντια στους χιτλερικούς κατακτητές, στα μπουντρούμια της Γκεστάπο και της ασφάλειας.

Στο σύντροφο Στάλιν απευθύνονται οι μανάδες της Ελλάδας παρακαλώντας τον να σώσει τα παιδιά τους, που τα καταδίκασαν σε θάνατο ή σε μακρόχρονη φυλάκιση. Στη χώρα μας αυτό πήρε τη μορφή πλατιού λαϊκού κινήματος.

Ο λαϊκός μας ήρωας Μπελογιάννης υπεράσπισε ατρόμητα στο μοναρ- χοφασιστικό στρατοδικείο τη Σοβιετική Ένωση και την ειρηνόφιλη πολιτική της. Τελευταία ο γνωστός στη χώρα μας δημοκρατικός παράγοντας Πασαλί-δης, που ποτέ του δεν ήταν κομμουνιστής, απαντώντας στις αχαλίνωτες αντισοβιετικές συκοφαντίες των μοναρχοφασιστών, δήλωσε απ' το βήμα της βουλής της Αθήνας: Οι Τάταροι, ο Ναπολέων, ο Χίτλερ θέλαν να καταστρέψουν το Κρεμλίνο. Μα όλοι αυτοί έσπασαν τα μούτρα τους. Αν τολμήσετε κι εσείς να επιτεθείτε ενάντια στο Κρεμλίνο θα σας βρει η ίδια τύχη. (θνελλώ-δικα, παρατεταμένα χειροκροτήματα). Και το Κρεμλίνο υψώνονταν και υψώνεται ακατανίκητο, σαν τον ήλιο φωτίζοντας όλο τον κόσμο. (Χειρο-κροτήματα). Μ' αυτά τα λόγια ο Πασαλίδης εκφράζε την πίστη του λαού.

Ο λαός μας ξέρει τη Σοβιετική Ένωση, τους λαούς της και το σύντροφο Στάλιν μόνο σαν φίλους και τους αγαπάει. Το αίσθημα αυτό ο λαός μας το φυλάει μέσα στην καρδιά του, σαν κι εκείνη την κοπέλα μας που τη βασάνισαν άγρια γιατί της βρήκαν μια φωτογραφία του συντρόφου Στάλιν. Όταν οι δήμιοι ξέσχισαν τη φωτογραφία μπροστά στη μισοπεθαμένη κοπέλα, εκείνη βρήκε μέσα της τη δύναμη να φωνάξει: «Απ' την καρδιά μας δε θα μπορέσετε να τον βγάλετε.» (θυελλώδικα, παρατεταμένα χειροκροτήματα που περνούν σε επευφημίες. Όλοι σηκώνονται όρθιοι. Ζητωκραυγές: «Ζήτω ο μεγάλος Στάλιν!»)

Ο λαός μας, όπως και όλοι οι άλλοι λαοί του κόσμου, ξέρει ότι η μεγάλη σοβιετική καρδιά, η καρδιά του συντρόφου Στάλιν πάλλεται απ' τα βάσανα, τον πόνο, τα μαρτύρια και τους πόθους του. Γι' αυτό ποτέ δε χάνει την ελπίδα του για λευτεριά, δε χάνει το θάρρος του και την^απόφασή του να παλέψει.

Ο ελληνικός λαός, που αγαπάει μ' όλη του την καρδιά τη Σοβιετική Ένωση, μισεί με άλλη τόση δύναμη τους αμερικάνους και άγγλους ιμπεριαλιστές που τους γνώρισε μόνο σαν κατακτητές, άρπαγες, ληστές και δήμιους. Και όχι μόνο τους μισεί, αλλά και παλεύει ενάντια τους. Στην περίοδο 1945-1949 οι αμερικάνοι και οι άγγλοι ξόδεψαν πέντε δισεκατομμύρια δολάρια στη μικρή Ελλάδα μόνο και μόνο για να της επιβάλουν την «ελευθερία» της εκμετάλλευσης και της καταλήστευσης. Απ' το παράδειγμα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αλβανίας ο λαός μας ξέρει τι θα πει βοήθεια της Σοβιετικής Ένωσης και τη συγκρίνει με την αμερικάνικη «βοήθεια» στην Ελλάδα που έφερε τη χώρα μας στην καταστροφή. Πριν η Αλβανία θεωρούνταν μια απ' τις πιο καθυστερημένες χώρες της Ευρώπης. Με τη νίκη της λαϊκής δημοκρατίας και με την ολόπλευρη και ανιδιοτελή βοήθεια της Σοβιετικής Ένωσης τράβηξε μακριά μπροστά. Τώρα η Αλβανία άφησε μακριά πίσω της την αστοτσιφλικάδικη αμερικανοκρα-τούμενη Ελλάδα.

Σύντροφοι! Μέσα σε εννιά χρόνια ο λαός μας, απαντώντας στην πρόσκληση και κάτω από την καθοδήγηση του ΚΚΕ, πολέμησε τέσσερις φορές με το όπλο στο χέρι για τα δικαιώματα του και για τη λευτεριά του. Απόκρουσε τον Μουσολίνι, πολέμησε τρία χρόνια ενάντια στον Χίτλερ, αντιστάθηκε στην αγγλική επέμβαση στα 1944 και ύστερα, τριάμισι χρόνια, απ' τα 1946 ως το 1949, ο λαός μας πάλεψε για την ανεξαρτησία του και τη ζωή του και μόνο το πισώπλατο χτύπημα της προδοτικής κλίκας του Τίτο μας ανάγκασε να υποχωρήσουμε.

Σήμερα η Ελλάδα έχει γίνει ένα απέραντο πολεμικό στρατόπεδο, μια απέραντη φυλακή. Σκαρώθηκε κιόλας βασικά η συμμαχία των μοναρχοφασιστών, της κλίκας του Τίτο και της Άγκυρας. Οι τιτικοί κατάσκοποι Μόσα Πιάντε και Μπουκμάνοβιτς-Τέμπο, που στα 1949 συκοφαντούσαν το ΚΚΕ για να κρύψουν τη δική τους προδοσία, κάνουν τώρα ταξίδια στην Αθήνα και ερωτικές εξομολογήσεις στους μοναρχοφασίστες. Οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές νομίζουν ότι θα καταφέρουν να αναγκάσουν τον ελληνικό λαό να πολεμήσει ενάντια στη Σοβιετική Ένωση, την Αλβανία και τη Βουλγαρία. Όμως θα αποτύχουν όπως απότυχε ο Χίτλερ, που δεν κατάφερε να στείλει ούτε έναν έλληνα ενάντια στη Σοβιετική Ένωση, ενώ 120.000 μαχητές του ΕΛΑΣ πάλευαν ενάντια του στην Ελλάδα. (Χειροκροτήματα). Στην έκθεση του ο σύντροφος Μαλένκοφ δήλωσε πως «πρέπει να υπο-θέσουνε ότι στις χώρες που τις καταδικάζουν να είναι πειθήνια πιόνια των αμερικάνων δικτατόρων θα βρεθούν αληθινά ειρηνόφιλες δημοκρατικές δυνάμεις που θα εφαρμόσουν τη δική τους ανεξάρτητη ειρηνική πολιτική και θα βρουν τον τρόπο να βγουν απ' το αδιέξοδο όπου τους στρίμωξαν οι αμερικάνοι δικτάτορες». Μπορείτε να είσαστε σίγουροι, σύντροφοι, ότι ο ελληνικός λαός θα ακολουθήσει αυτόν το δρόμο. (Χειροκροτήματα).

Το συμπέρασμα αυτό μπορούμε να το βγάλουμε ξεκινώντας απ' το γεγονός ότι ο λαός της Ελλάδας δε σταματάει ούτε στιγμή τον αγώνα του. Εδώ βρίσκεται η κυριότερη αιτία της πολιτικής κρίσης που περνάει η αμερι-κανοκρατία στην Ελλάδα. Στα τρία τελευταία χρόνια στη χώρα μας έγιναν τρεις φορές βουλευτικές εκλογές και όμως οι αμερικάνοι δεν μπορούν να σχηματίσουν σταθερή κυβέρνηση στην Ελλάδα. Ο λαός της Ελλάδας συσπειρώνει τις δυνάμεις του, παλεύει ενάντια στους λακέδες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, για λευτεριά, δημοκρατία και ειρήνη, για μια πραγματικά δημοκρατική κυβέρνηση. Οι κομμουνιστές της Ελλάδας διδάσκονται απ' τα λάθη τους και απ' τα διδάγματα του δρόμου που πέρασαν, διατηρώντας στενή σύνδεση με το λαό στέκουν επικεφαλής του. Ο εχθρός καταβάλλει λυσσασμένες προσπάθειες στην πάλη του ενάντια στο κόμμα μας, προσπαθεί να το υπονομεύσει τόσο απ' τα έξω όσο και απ' τα μέσα, χρησιμοποιώντας για το σκοπό αυτό τους λιποτάχτες, τους προδότες, τους συνθηκολό-γους και τους οπορτουνιστές. Τα γεγονότα δείχνουν ότι οι προσπάθειες αυτές του εχθρού δεν πετυχαίνουν. Η εμπιστοσύνη του λαού στο ΚΚΕ όχι μόνο δε λιγοστεύει, αλλά αντίθετα μεγαλώνει.

Το καθήκον μας είναι να αφομοιώσουμε δημιουργικά τή θεωρία του μαρξισμού-λενινισμού, τη διδασκαλία των Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν και να οδηγήσουμε το λαό στη νίκη στην πάλη του για το ψωμί,]τη δημοκρατία, την ανεξαρτησία και την ειρήνη. Ξέρουμε ότι μπροστά μας στέκουν ακόμα μεγάλα εμπόδια και δυσκολίες. Όμως μαθαίνουμε από σας, τους μπολσεβίκους, να παλεύουμε ενάντια στις δυσκολίες και να τις ξεπερνάμε.

Η πάλη του λαού μας είναι κομμάτι της πάλης που κάνουν οι λαοί του κόσμου με επικεφαλής τη Σοβιετική Ένωση για τη δημοκρατία, την ανεξαρτησία και το σοσιαλισμό. Εδώ βρίσκεται η εγγύηση και για τη δική μας νίκη.

Σύντροφοι! Τις μέρες αυτές, στο συνέδριο σας, εμείς οι κομμουνιστές του εξωτερικού, πήραμε άλλο ένα θαυμάσιο δώρο και μια βοήθεια εξαιρετικά μεγάλης για μας σπουδαιότητας. Ο σύντροφος Στάλιν στο νέο του έργο «Τα οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ» επεξεργάστηκε συγκεκριμένα και ολόπλευρα τους δρόμους του βαθμιαίου περάσματος απ' το σοσιαλισμό στον κομμουνισμό. Και το 19° Συνέδριο του κόμματος σας έδειξε ότι στη Σοβιετική Ένωση το πέρασμα αυτό ωρίμασε ιστορικά, υλικά, ότι το ζήτημα αυτό μπήκε στην ώρα του. Το 19° Συνέδριο του κόμματος δείχνει ανάγλυφα ότι η Σοβιετική Ένωση προχωρεί στο δρόμο που υποδείχνει ο σύντροφος Στάλιν.

Στο νέο του έργο ο σύντροφος Στάλιν ανακάλυψε και ανάλυσε τους νόμους ανάπτυξης της οικονομίας στην ΕΣΣΔ, τους νόμους του βαθμιαίου περάσματος απ' το σοσιαλισμό στον κομμουνισμό. Ανάλυσε αυτούς τους νόμους μέσα στην ίδια την υλική, την αντικειμενική σοβιετική πραγματικότητα. Έτσι ο σύντροφος Στάλιν απόδειξε και για άλλη μια φορά θεμελίωσε τη σωστότητα της μαρξιστικής-λενινιστικής θέσης, ότι οι οικονομικοί νόμοι, όπως και οι νόμοι εξέλιξης της φύσης, δεν εξαρτιώνται απ' τη θέληση του ανθρώπου, δεν μπορούν να δημιουργηθούν αυθαίρετα, ότι οι νόμοι αυτοί δημιουργούνται και εξελίσσονται μέσα στην ίδια τη ζωή και την κίνηση της φύσης και της κοινωνίας, ανεξάρτητα απ' τη θέληση του ανθρώπου.

Έτσι ο σύντροφος Στάλιν μας διδάσκει ακόμα μια φορά εμάς, τους κομμουνιστές του εξωτερικού, πώς πρέπει να κάνουμε την επιστημονική ανάλυση και την επιστημονική πρόβλεψη στην πολιτική. Η επιστημονική ανάλυση και η επιστημονική πρόβλεψη στηρίζονται στη γνώση των αντικειμενικών νόμων κίνησης και εξέλιξης στη φύση και την κοινωνία. Ο σύντροφος Στάλιν μας διδάσκει ακόμα ότι αυτοί οι νόμοι που υπάρχουν αντικειμενικά μπορούν να ανακαλυφθούν μέσα στις υλικές συνθήκες της αντικειμενικής πραγματικότητας, ότι αυτοί οι νόμοι μπορούν να γίνουν γνωστοί και να χρησιμοποιηθούν απ' τον άνθρωπο, την κοινωνία και το πρωτοπόρο της κόμμα για να προχωρήσουν μπροστά προς την πρόοδο, και στη συγκεκριμένη περίπτωση προς τον κομμουνισμό.

Ο σύντροφος Στάλιν ήταν ο πρώτος που είδε και ο πρώτος που συνέλαβε αυτά τα αντικειμενικά προτσές, τα επεξεργάστηκε επιστημονικά-θεω-ρητικά και τα έβαλε μπροστά στο κόμμα με τη μορφή των προγραμματικών και συγκεκριμένων πολιτικών καθηκόντων της πάλης και δράσης του κόμματος με σκοπό την πραγματοποίηση τους. Εδώ εκδηλώνεται όλη η δύναμη της σταλινικής μεγαλοφυίας.

Το νέο έργο του συντρόφου Στάλιν, καθώς και η πορεία των εργασιών του συνεδρίου σας είναι άλλο ένα εξαιρετικά ζωντανό παράδειγμα ενότητας της θεωρίας και της πράξης. Αυτή η ενότητα της θεωρίας και της πράξης είναι ένα απ' τα βασικά πλεονεκτήματα των μπολσεβίκων απέναντι στους εχθρούς τους και την ιδεολογία τους, ένας απ' τους βασικούς όρους της σταλινικής επιτυχίας στην πορεία σας προς τα μπρος.

Αυτές τις μέρες εμείς παρακολουθούμε εδώ στο ανώτερο κομματικό σχολείο, ανώτερα μαθήματα. Υποχρέωση μας είναι να βγάλουμε όλα τα απαραίτητα συμπεράσματα για την ιδεολογική, την πολιτική και την πραγματική δουλειά μας στην πάλη ενάντια στους εκμεταλλευτές και τους εμπρηστές του νέου πολέμου. Σύντροφρι! Οι μάνες μας, οι απλές γυναίκες της χώρας μας που για τα παιδιά τους τόσο θερμά φροντίζει ο σύντροφος Στάλιν, λένε: «Ας κόβει ο θεός χρόνια απ' τη ζωή μας κι ας χαρίζει στιγμές στον Στάλιν. Είμαστε τόσο πολλές που θα ζει αιώνια», (θυελλώδικα χειροκροτήματα που για πολλή ώρα δε σταματούν). Ο λαός μας ενώνει αυτές τις ευχές του στις ευχές των λαών όλου του κόσμου. Να ζει και να υγιαίνει πολλά, πολλά χρόνια ο μεγάλος μας Στάλιν για το καλό των λαών όλου του κόσμου! (θυελλώδικα, παρατεταμένα χειροκροτήματα που περνούν σε επευφημίες. Όλοι σηκώνονται όρθιοι).

(ΠΡΑΒΝΤΑ 12/10/52)

«Νέος Κόσμος» αριθ. 11/1952, σελ. 10-12.

Νίκος Μπελογιάννης - Ο εθνικός ήρωας

Το κείμενο αυτό του Νίκου Ζαχαριάδη δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στον «Ριζοσπάστη», τον Απρίλη 1952, που κυκλοφόρησε στην Αθήνα. Αναδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ανασύνταξη» 2 φορές, στα φύλλα 131 και 155.


Αγαπητοί φίλοι και αγωνιστές


Η δολοφονία του Μπελογιάννη συντάραξε το λαό μας και όλο τον κόσμο. Και πρώτα απ' όλα τη νεολαία μας. Από παντού, όπου ζουν, δουλεύουν, σπουδάζουν, είτε πάνε στα σχολειά, νέοι, νέες και παιδιά έρχονται στο κόμμα γράμματα και μηνύματα γεμάτα αποτροπιασμό και αγανάχτηση για το έγκλημα. Μα και όλο πίστη κι απόφαση για τον αγώνα και τη νίκη, που θ' απαλλάξει και την πατρίδα μας από την καταπίεση και τον αφανισμό, απ' τον αμερικάνικο γκαγκστερισμό και το μοναρχοφασιστικό λακεδισμό και εξευτελισμό. Σπάνια στην ιστορία της ανθρωπότητας οι εκμεταλλευτές, στην ανθρωποφαγική τους αποχαλίνωση και στην εγκληματική τους τύφλωση, φανέρωσαν τέτιο και τόσο αιμοβόρο σαδισμό και αγριανθρωπισμό.

Μα αν η δολοφονία του Μπελογιάννη ξεσηκώνει την πιο ιερή οργή και αποδοκιμασία της νεολαίας και των παιδιών μας, όμως, το παράδειγμά του εμπνέει και εμψυχώνει χιλιάδες νέους και νέες μας.

Ο Μπελογιάννης έζησε και πάλαιψε σαν ένας σεμνός, δημιουργικός, αφανής αγωνιστής, που πάντα όλα όσα είχε τάδινε, δίχως καμιά επιφύλαξη, χωρίς καμιά επίδειξη, για το λαό, στο κίνημα. Γιομάτος φλόγα, όπως ήταν, κάηκε, αναλώθηκε ολόκληρος, ως την τελευταία έκλαμψή του στον αγώνα, για τον αγώνα. Αν θέλουμε με δυο λόγια να δώσουμε αυτό που ήταν ο Μπελογιάννης μπορούμε να πούμε: Στάθηκε σ' όλη την αγωνιστική του ζωή άξιος κ ο υ κ ο υ έ ς, α η τ ό ς, π ρ α γ μ α τ ι κ ό ς μ π ο λ σ ε β ί κ ο ς, ο δ η γ η τ ή ς και μ π ρ ο σ τ ά ρ η ς.


Στάθηκε πάντα αλύγιστος, ολοκληρωτικά δοσμένος και προσηλωμένος στην υπόθεση του λαού. Και όταν έπεσε απ' τα αμερικάνικα βόλια στάθηκε πάλι ορθός!

Και ακριβώς γιατί σ' όλη του τη ζωή, που ήταν μόνο αγώνας και πάλη, που ήταν πάντα υπηρεσία στο λαό, στο κίνημα, στο ΚΚΕ, ακριβώς γιατί πάντα στάθηκε άξιος, υποδειγματικός κουκουές, γι' αυτό για όλους μας και πρώτ' απ' όλα για τους νέους, τις νέες, τα παιδιά μας, η πιο καλή και άξια τίμηση στη μνήμη του είναι να φωτιζόμαστε απ' τη ζωή και το παράδειγμά του, να βαδίζουμε ατρόμαχτοι κι ατράνταχτοι το δρόμο το δικό του, να σταθούμε άξιοι σαν κι αυτόν κουκουέδες, αγωνιστές και μπροστάρηδες του λαού, προσωπικό παράδειγμα σε όλα όπως ήταν κι αυτός.

Ο δρόμος του Μπελογιάννη είναι ο καθαρός, ο ίσιος, ο δύσκολος και γιομάτος εμπόδια, μα τίμιος δρόμος του παλικαριού, που απ' τα μικρά του, τα νεανικά του χρόνια είδε τα βάσανα της πατρίδας και του λαού του, είδε τους φταίχτες και τις λάμιες και τοποθέτησε τον εαυτό του, οριστικά και αμετάκλητα, στις γραμμές εκείνων που πάλαιβαν για μια καινούργια, λαοκρατική, λεύθερη Ελλάδα, στις γραμμές του ΚΚΕ. Γέννημα - θρέμμα του ηρωικού Μωρηά, γαλουχήθηκε με τις πιο ευγενικές, πατριωτικές, επαναστατικές παραδόσεις του '21. Εθρεψε μέσα του όλη τη φλόγα και την αλυγισιά του Κολοκοτρώνη. Και είδε σωστά, επιστημονικά, ότι το έργο που άρχισε το 1821, θα βρει τη συνέχισή του στον επαναστατικό αγώνα και τις λαϊκοδημοκρατικές, σοσιαλιστικές επιδιώξεις της εργατιάς, της αγροτιάς, της προοδευτικής διανόησης και του άλλου εργαζόμενου λαού της χώρας μας, με εμπνευστή, οργανωτή και καθοδηγητή το ΚΚΕ.

Και απ' τη στιγμή που διάλεξε ο νεαρός Μπελογιάννης το δρόμο της τιμής, του χρέους, του αγώνα, όλα τ' άλλα μπαίνουν στην μπάντα. Απ' τα πρώτα κι όλας βήματα γνώρισε δυσκολίες, στερήσεις, όλη την αδυσώπητη απαιτητικότητα, που έχει ο αγώνας, τη σκληρότητα του εχθρού, την υποχρέωση να 'σαι έτοιμος για όλα, να τα δίνεις όλα και, όταν αυτό χρειάζεται, και τη ζωή σου ακόμα. Ολοκληρωτικό δόσιμο που δε γνώρισε ποτέ δισταγμό, ταλάντευση, υποχώρηση, τέτια είναι η ζωή του Μπελογιάννη.

Η αμερικανοκρατία, ο Πιουριφόι, ο μοναρχοφασισμός, λυσσασμένοι γιατί δεν μπόρεσαν να λυγίσουν την αδάμαστη ψυχή του κουκουέ, στην τυφλή μανία τους επάνω, σκότωσαν το κορμί του. Μα και πάλι βγήκαν γελασμένοι, χίλιες φορές γελασμένοι. Γιατί δεν τόνε σκότωσαν. Αντίθετα τον πέρασαν στην αθανασία. Και στο ΚΚΕ, που ο Μπελογιάννης στάθηκε, σ' όλη την αγωνιστική του ζωή, άξιο παιδί του, δόσαν άλλο ένα φλάμπουρο, ένα δαυλό που καίει άσβηστα δίπλα στις τόσες άσβηστες λαμπάδες των ηρώων αγωνιστών μας.

Ο Μπελογιάννης αντίκρυσε με το χαμόγελο στα χείλια το θάνατο γιατί ένιωθε δίπλα του όλο το λαό. Και αυτοί οι δολοφόνοι τρέμαν και όταν τον εκτελούσαν. Αυτή είναι η ακατανίκητη δύναμη που κλείνει μέσα του ο λαός και το κίνημά του. Δύναμη που φωτίζει όλους τους άξιους αγωνιστές του και τους κάνει ικανούς, ατάραχοι κι χαμογελαστοί ν' αντικρύζουν και την υπέρτατη θυσία. Δύναμη που αναγκάζει τους εκμεταλλευτές, τους προσκυνημένους, τους δολοφόνους, να σκάβουν τον ίδιο τους το λάκκο και όταν ακόμα δολοφονούν. Γιατί όλα μπορούν να τα κάνουν στην εγκληματική τους μανία, μόνο την ιδέα του λαού και τη θέλησή του για νίκη δεν μπορούν να σκοτώσουν. Αντίθετα αυτή η ιδέα της αδουλωσιάς, αυτή η θέληση η αδάμαστη για τη νίκη τελικά θα τους θάψει.


Ο Μπελογιάννης στάθηκε σημαιοφόρος της ιδέας και σκαπανέας - οδηγητής της νίκης. Επεσε, μα τη σημαία την άφησε στητή, ακόμα πιο ψηλά, την άφησε ν' ανεμίζει, άλικη, περήφανα, νικηφόρα.

Η σκυτάλη της πάλης και της νίκης του λαού μας περνά, δεκάδες τώρα χρόνια, από εκατοντάδες άξια χέρια, τραβώντας πάντα προς το τέρμα, πάντα πιο ψηλά, προς τα ιδανικά του λαού, της ανθρωπότητας.

Σκυταλοδρόμοι αγωνιστές ο Λιγδόπουλος, ο Μαρουκάκης, ο γέρο Βαλιανάτος και ο Μαλτέζος, ο Σουκατζίδης και η Ηλέκτρα, η Σταθοπούλου, οι ΕΠΟΝίτες του Υμηττού, η Κουσάντζα, ο Τερπόφσκι και η Μίρκα Γκίνη, η Ισμήνη Σιδεροπούλου και η Κούλα Ελευθεριάδου, η Αθηνά Μπενέκου, ο Κώστας Γιαννόπουλος, η Τσφέτα, η Ελευθερία Ιωαννίδου, ο Διαμαντής και ο Νίκος Τριαντάφυλλου, ο Παναγιώτης Ζάρας και ο Στέφανος Γκιουζέλης, ο Μήτσος Βαμβακάς, ο Νικηφορίδης και χιλιάδες και χιλιάδες άλλοι γνωστοί, και άγνωστοι, όλοι τιμημένοι, όλοι άξιοι, όλοι αθάνατοι, δόσαν όλοι τη ζωή τους στο βωμό του αγώνα, πότισαν με το αίμα τους, στερέωσαν και γιγάντωσαν το έργο της απελευθέρωσης της πατρίδας μας. Και πέρασαν έτσι στην αιωνιότητα. Απ' τους πρώτους ανάμεσα στους ίσους περνά στην αθανασία σήμερα και ο Μπελογιάννης. Ενας απ' την πλειάδα των κουκουέδων ηγητόρων που ο λαός μας ανάδειξε απ' τα σπλάχνα του στη μακρόχρονη πάλη του για τη λεφτεριά του. Δεν τοv κλαίμε γιατί τους αντρειωμένους δεν τους κλαίνε. Δεν τον κλαίμε, μα δίνουμε όρκο. Να σταθούμε και μεις άξιοι σαν κι αυτόν.

Ο Μπελογιάννης σαν αγωνιστής και κουκουές συγκέντρωνε και εκείνες τις αγωνιστικές αρετές, που ακριβώς μας τον προβάλλουν και σαν παράδειγμα για μίμηση. Ο Μπελογιάννης ήταν μια πολύπλευρη συνθετική, δυναμική προσωπικότητα. Μελέτησε βαθιά το μαρξισμό - λενινισμό και κάτω από το φως του και τα νεοελληνικά μας προβλήματα. Αποτέλεσμα αυτής της δουλιάς του ήταν και τα δυο έργα του «Η οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας» και η «Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας». Η αγωνιστική φυσιογνωμία του Μπελογιάννη διαμορφώθηκε μέσα στο σκληρό και δύσκολο σχολειό της ταξικής πάλης. Ο Μπελογιάννης πέρασε από μπουντρούμια και βασανιστήρια. Εκανε χρόνια σε φυλακές και εξορίες. Καθοδήγησε μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις και αγώνες. Δούλεψε σαν οργανωτικό στέλεχος και καθοδηγητής σε κομματικές οργανώσεις. Απ' τον ένοπλο αγώνα πέρασε στην ακόμα πιο δύσκολη παράνομη δουλιά, όπου ανάπτυξε πλατιά το συνδυασμό της νόμιμης με την παράνομη δουλιά, σωστά χρησιμοποίησε τις νόμιμες δυνατότητες για ν' αναπτύξει πιο πολύ το μαζικό κίνημα. Πάλαιψε στο ιδεολογικό μέτωπο σαν κομμουνιστής δημοσιογράφος και σα διευθυντής του οικονομικο-πολιτικού περιοδικού «Ελεύθερος Μωρηάς». Αγωνίστηκε ενάντια στους Ιταλογερμανούς καταχτητές και αναδείχτηκε σε ανώτερο στέλεχος στο ΔΣΕ. Δούλεψε στο δεύτερο ένοπλο αγώνα στην αρχή στο Μωρηά και μετά πολέμησε στη Βόρεια Ελλάδα, όπου, στις επιχειρήσεις του Γράμμου, στα 1948, τραυματίστηκε σοβαρά στη μάχη στο Γκόλιο - Κάμενικ.

Ετσι με βαθιά μαρξιστική - λενινιστική κατάρτιση, στέρεα θεμελιωμένος στα νεοελληνικά προβλήματα και με το ολόπλευρο ατσάλωμα, που πήρε δουλεύοντας σ' όλους τους τομείς του λαϊκού επαναστατικού αγώνα, ο Μπελογιάννης αναδείχτηκε σε πολιτικό, οργανωτή, πολέμαρχο, στοχαστή - μελετητή. Και μέσα στο κόμμα σαν οργανωτικό στέλεχος και σαν προπαγανδιστής - διαφωτιστής στις πλατιές μάζες, και σαν οργανωτής και καθοδηγητής στους λαϊκούς αγώνες, και με την πένα και με το λόγο και με το όπλο και με το οργανωτικό του ταλέντο, ο Μπελογιάννης τάβγαλε άξια πέρα σ' όλα τα χαρακώματα της πάλης ενάντια στους ξένους και ντόπιους καταπιεστές και δυνάστες του λαού και της πατρίδας μας. Ο Μπελογιάννης είχε πάντα στραμμένο το αυτί προς τη φωνή, τον πόνο, τον αναστεναγμό του λαού. Ηξερε ν' ακούει τη γνώμη και την κρίση του, να τον διδάσκει, μα και να διδάσκεται από αυτόν, πάντα μπροστάρης και οδηγητής του στην πάλη και στη νίκη.


Μα και σα χαραχτήρας ο Μπελογιάννης μπορεί και πρέπει να σταθεί σαν πρότυπο και παράδειγμα για τη νεολαία και για τους αγωνιστές.

Το Μπελογιάννη, που ήταν πάντα γελαστός, πρόθυμος, ανοιχτόκαρδος, τον χαραχτήριζε μια ρωμαλέα αισιοδοξία, στηριγμένη στην απέραντη πίστη του και στην απόλυτη βεβαιότητα για την τελική έκβαση του αγώνα του λαού μας. Αχτινοβολούσε σιγουριά, πεποίθηση, ηρεμία, ψυχραιμία, θέληση, αποφασιστικότητα.

Πάντα σεμνός και μετρημένος, ο Μπελογιάννης δεν ήξερε τι πάει να πει επίδειξη, φούσκωμα, αυτοϊκανοποίηση, κομπασμός. Τον χαραχτήριζε αυτό που λέμε καλή κομματική μετριοφροσύνη. Ηταν απαιτητικός και προς τον εαυτό του πρώτα, μα και προς τους άλλους. Ο Μπελογιάννης ήταν απόλυτα ξένος προς κάθε συγκαταβατικότητα και υποχωρητικότητα δίχως αρχές, είτε κολακεία προς τα πάνω, όπως δεν ανεχόταν και κανενός είδους ξεσκονίσματα. Και όπως βαθιά, αυτοκριτικά, εξέταζε και μελετούσε κάθε δική του πράξη και ενέργεια, έτσι και αυστηρά κριτικά έλεγε καθαρά και λέφτερα τη γνώμη του και προς τα κάτω και προς τα πάνω.

Προσεχτικός στη μελέτη της κατάστασης, όχι βιαστικός, ζυγισμένος, όταν έπαιρνε μια δύσκολη απόφαση, ενεργούσε μετά γοργά, ευλύγιστα, πρωτόβολα, μα και αποφασιστικά, όταν πια η απόφαση έπρεπε να γίνει πράξη, ζωή, επέμενε ως το τέλος, αυστηρά πειθαρχημένα στη γραμμή και στην επιδίωξη του κόμματος.

Κομματική ακεραιότητα συνδυασμένη με προσεχτικό αδερφικό ενδιαφέρον για το στέλεχος, το μέλος, τον απλό άνθρωπο, που χρειαζόταν ενθάρρυνση, συμπαράσταση, βοήθεια. Καλός κουκουές, και γι' αυτό ακριβώς πρώτ' απ' όλα άνθρωπος.

Σε όλη του την κομματική ζωή και ιδιαίτερα ύστερα απ' την υποχώρησή μας, ο Μπελογιάννης πάλαιψε αμείλιχτα και αδιάλλαχτα για την κομματική γραμμή, για την ενότητα του κόμματος. Ηταν αδυσώπητος ενάντια στους λιπόψυχους, στους λιποτάχτες, στους συνθηκολόγους, τους οπορτουνιστές, τους πουλημένους «αντιηγετικούς», ενάντια σε όλους τους κρυφούς και φανερούς εχθρούς του λαού και του κόμματος. Μ' αυτούς ο Μπελογιάννης δεν είχε υποχωρήσεις, δε γνώριζε συμβιβασμούς.


Την αφοσίωσή του στο ΚΚΕ και στον αγώνα την έφτανε μέχρι την ακρινή συνέπειά της, μέχρι την αυτοθυσία. Αυτό τόδειξε στην πράξη. Εδοσε τη ζωή του έτσι όπως έπρεπε, αφού πάλαιψε, αντιμετώπισε, αποστόμωσε και κατακουρέλιασε τους δήμιούς του, τους σφαγιαστές του λαού μας. Και με το παράδειγμά του αυτό τσαλαπάτησε όλα τα σκουλήκια και όλους τους φιλοτομαριστές που σπάνε μπροστά στον εχθρό και ανταλλάσσουν το τομάρι τους με την προδοσία και την αιώνια ατίμωση. Το Μπελογιάννη ακριβώς γιατί έπεσε παλικαρίσια θα τον τιμά ο λαός αιώνια (...). Το Μπελογιάννη τον χαραχτήριζε ακόμα ο πιο γνήσιος προλεταριακός διεθνισμός. Ο Μπελογιάννης μαζί με όλο το κόμα κρατούσε πάντα ανοιχτό μέτωπο στο σωβινισμό και το μεγαλοϊδεάτικο, μεγαλοελλαδίτικο εθνικισμό. Αγαπούσε με όλη του την ψυχή τη Σοβιετική Ενωση και ένα απ' τα πιο γλυκά όνειρά του ήταν να πάει να τη δει, να γνωρίσει τους ανθρώπους, τα έργα και τις καταχτήσεις της χώρας του Λένιν, του Στάλιν, του μπολσεβικισμού.

Τέτοιος ήταν ο Μπελογιάννης. Σεμνό παλικάρι, οξύ πολιτικό μυαλό, άξιος οργανωτής, ικανός πολέμαρχος, αγαπητός στο λαό, μισητός στους εχθρούς του, μπροστάρης κουκουές, μπολσεβίκος αγωνιστής...